(۷)
حقوق مخالفان دولت با تاكید بر سیره امام علی (ع)

پورخسروی، محمدرضا

كارشناسی ارشد حقوق و علوم سیاسی
دانشگاه تهران
به راهنمایی: عمیدزنجانی
۱۳۸۰
۱۷۴ صفحه
كلید واژه : حقوق سیاسی / مخالف / علی بن ابی طالب، امام اول / ناكث / قاسط / مارق / حكومت اسلامی / قانون اساسی /

چكیده : آیا مخالفت كردن با هر موضوعی از جمله مخالفت با حاكمیت یك جرم است و باید سرزنش شود؟ و یا مخالفت كردن و اختلاف نظر مردمان كره خاكی یك امر طبیعی است و از لوازم انسان بودن انسان است؟ قطعا پاسخ ما تایید گزینه دوم است. اختلاف نظر یك امر طبیعی است و نفس اختلاف نظر و مخالفت كردن نباید جرم تلقی شود. آنچه مهم است اینكه هم موافقان و هم مخالفان یك نظام، اعلام موافقت و مخالفتشان باید در چارچوب قانون و با ابزارهای مسالمت آمیز ابراز گردد. هم سیره امام علی (علیه السلام) و هم قانون اساسی جمهوری اسلامی نشان دهنده آن هستند كه مخالفان دولت از حقوقی برخوردارند مثل حق تشیكل حزب داشتن مطبوعات و حق آزادی بیان و شركت فعالانه در اداره امور عمومی. و سلب هر كدام از این حقوق از جانب نظام. عملی برخلاف قانون اساسی است. همانگونه كه متمسك شدن مخالفان نظام به ابزارهای خشونت آمیز نیز عملی برخلاف قانون اساسی است. مخالفان دولت در انجام مخالفت خود در چهارچوب قانون عادلانه و بطور مسالمت آمیز هم ذیحق هستند و هم از حقوقی بهره مند و حتی اگر متهم به انجام جرمی شوند رسیدگی به اتهام آنها نیز آنان را از یك سری دیگر از حقوق محروم نمی سازد مثل حق رسیدگی به جرم آنها در یك دادگاه علنی با حضور هیات منصفه. و پس از اثبات جرم آنان نیز چون مجرم سیاسی هستند و ماهیتا با مجرمان عادی تفاوت دارند. در كمیت و كیفیت كیفر آنها نیز با مجرمان عادی تفاوتهایی دارند. بر این مساله هم قانون موضوعه و هم سیره امام علی (علیه السلام) گواهی داد.