989
ترجمه تفسیر المیزان

مسلك وثني‌ها كه معتقدند براي هر يك از نواحي عالم ربي جداگانه است كه يا از خيل فرشتگان است، و يا از مخلوقات ديگر، و خداي عز و جل رب همه عالم نيست، بلكه تنها رب آن ارباب است و بس.

و به همين جهت در اين سوره بسياري از نعمت‌هاي الهي از خلقت و تدبير را نام مي‌برد، چون در حقيقت ذكر اين نعمت‌ها استدلالي است بر ربوبيت عامه الهي.

و نيز به همين مناسبت است كه سخن را با كلمه" تبارك" آغاز كرده، چون اين كلمه به معناي كثرت صدور بركات از ناحيه خداي عز و جل است، و نيز مكرر جناب ربوبي را به صفت رحمان كه مبالغه در رحمت است مي‌ستايد، چون رحمت، همان عطيه در قبال استدعاي حاجتمند است، و در اين سوره سخني هم از انذار و تهديد آمده، و در آخر به مساله حشر و قيامت منتهي مي‌گردد.

و مضامين آيات آن به دو مساله خلاصه مي‌شود: يكي دعوت به اينكه يگانگي او در ربوبيت را بپذيرند، و دوم اينكه به معاد معتقد شوند و اين سوره به شهادت سياق آياتش در مكه نازل شده است.

[افاده كمال تسلط خدا بر ملك در جمله" بِيَدِهِ الْمُلْكُ"].....


ترجمه تفسیر المیزان
988

اشاره

غرض اين سوره بيان عموميت ربوبيت خداي تعالي براي تمامي عالم است، در مقابل ترجمه الميزان، ج‌۱۹،

  • نام منبع :
    ترجمه تفسیر المیزان
    موضوع :
    قرن 14
تعداد بازدید : 27351
صفحه از 1598
پرینت  ارسال به