341
ترجمه تفسیر المیزان

چنين است، چون خدا حق است، و آنچه سواي او مي‌خوانند باطل است، و خدا والاي بزرگ است (۳۰).

مگر نمي‌بيني كه به نعمت خدا كشتي به دريا روان است، تا آيه‌هاي خويش به شما بنماياند؟ كه در اين براي همه صبرپيشگان سپاسگزار عبرتهاست (۳۱).

و چون موجي بمانند كوه‌ها، آنان را فرا گيرد، خدا را بخوانند، و دين را خاص او كنند، و چون به خشكيشان برد، تنها بعضي‌شان معتدلند، و آيه‌هاي ما را جز عهدشكنان كفران پيشه انكار نمي‌كنند (۳۲).

اي مردم! از پروردگارتان بترسيد، و از روزي كه پدر براي فرزندش كاري نسازد، و فرزند به هيچ وجه كار ساز پدر خود نشود، بيمناك باشيد، كه وعده خدا حق است، زندگي اين دنيا فريبتان ندهد، و شيطان فريبنده، در كار خدا به فريبتان نكشد (۳۳).

بدرستي علم رستاخيز پيش خدا است، كه باران فرود آورد، و آنچه را در رحمها است بداند، كسي نمي‌داند كه فردا چه مي‌كند و كسي نمي‌داند كه در كدام سرزمين مي‌ميرد، اما خدا دانا و آگاه است (۳۴).

بيان آيات..... ص: ۳۴۱

اشاره

در اين آيات به ما قبل داستان لقمان برگشته، كه آيات وحدانيت خدا و نداشتن شريك، و ادله آن را ذكر نمود، و بدين جا منتهي شد، كه فرمود:" هذا خَلْقُ اللَّهِ فَأَرُونِي ما ذا خَلَقَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ".

" أَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً" از اين جا به ما قبل داستان لقمان رجوع شده، و همين خود دليل است بر اينكه خطاب (آيا نمي‌بينيد) به مشركين است، هر چند كه ذيل آيه اشعار دارد بر عموميت خطاب.

و بنا بر اين صدر آيه تتمه كلام رسول خدا (ص)، و متصل است به جمله" هذا خَلْقُ اللَّهِ فَأَرُونِي ما ذا خَلَقَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ" و ديگر التفاتي در جمله" أَ لَمْ تَرَوْا" نيست.

و بنا بر تقديري كه آيه مورد بحث جزو كلام خداي تعالي باشد، آن وقت در جمله" أَ لَمْ تَرَوْا" التفاتي از سياق غيبت در جمله" بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ"، به سياق خطاب، به كار رفته است، و التفات در مثل اين گونه موارد از باب شدت يافتن و جد گوينده، و

ترجمه الميزان، ج‌۱۶،


ترجمه تفسیر المیزان
340

ترجمه آيات..... ص: ۳۴۰

مگر نمي‌بينيد كه خدا هر چه را كه در آسمانها و زمين هست رام شما كرد؟ و نعمتهاي خويش را آشكارا و نهان بر شما كامل نمود؟ (و باز) بعضي از مردم بدون علم و هدايت و كتاب، در باره خدا مجادله مي‌كنند (۲۰).

و چون به آنها گفته شود: چيزي را كه خدا نازل كرده پيروي كنيد، گويند: (نه)، تنها آييني را كه پدران خود را بر آن يافته‌ايم پيروي مي‌كنيم، حتي اگر شيطان (در نتيجه پيروي از پدرانشان) به سوي عذاب سوزان دعوتشان كند، باز هم آنان را پيروي مي‌كنند؟ (۲۱).

هر كس توجه بي شائبه خويش را سوي خدا كند، و نيكوكار باشد، به دستاويز محكمي چنگ زده، و عاقبت كارها سوي خدا است (۲۲).

و هر كه انكار كند انكارش ترا محزون نكند، چون بازگشتشان سوي من است، و ما از اعمالشان خبرشان مي‌دهيم، كه خدا مكنون سينه‌ها را مي‌داند (۲۳).

اندكي برخوردارشان كنيم، و سپس به سوي عذابي سختشان بكشيم (۲۴).

اگر از آنان بپرسي آسمانها و زمين را كي آفريده؟ گويند: خدا، بگو پس ستايش هم خاص خداست، ولي بيشترشان نمي‌دانند (۲۵).

هر چه در آسمانها و زمين هست از خدا است، و خدا همو بي نياز و ستوده است (۲۶).

اگر آنچه در زمين درخت هست، قلم باشد، و دريا، به كمك آن دريا، هفت درياي ديگر مركب، كلمات خدا تمام نشود، كه خدا نيرومند و حكيم است (۲۷).

خلق كردن شما، و از نو زنده كردنتان جز به مانند خلق كردن يك تن نيست، چون خدا شنوا و بينا است (۲۸).

مگر نمي‌بيني كه خدا شب را به روز مي‌برد، و روز را به شب مي‌برد، و آفتاب و ماه را به خدمت گرفته، كه هر يك به مدتي معين روان است، و خدا از اعمالي كه مي‌كنيد آگاه است (۲۹).

ترجمه الميزان، ج‌۱۶،

  • نام منبع :
    ترجمه تفسیر المیزان
    موضوع :
    قرن 14
تعداد بازدید : 8984
صفحه از 595
پرینت  ارسال به