103
روضة الکافی (ترجمه)

بود و باران نمی‌بارید و زمین بسته بود و دانه نمی‌رویاند، و چون خداوند تبارک خلق را آفرید و از هر جانداری در آن پراکند آسمان به بارش آمد و زمین به رویانیدن گیاه باز شد.

عالم شامی گفت: گواهی می‌دهم که تو از فرزندان پیامبرانی و دانش تو از دانش آنهاست.

خلقت آسمانها و زمین از آتش‌

[۶۸] محمّد بن مسلم می‌گوید: امام باقر علیه السّلام به من فرمود: همه چیز آب بود و عرش خدا بر آب قرار داشت، پس خداوند متعال به آب فرمود تا آتش گیرد و شعله‌ور شود و سپس به آتش دستور داد تا خاموشی گیرد و از خاموشی شدن آن دودی برخاست، و خداوند از آن دود آسمانها را آفرید و زمین را از خاکسترش پدید آورد، و سپس آب و آتش و باد با هم در ستیزه شدند. آب گفت: منم بزرگترین سپاه الهی، و باد گفت: منم بزرگترین سپاه الهی، و آتش گفت: منم بزرگترین سپاه الهی، و خداوند عزّ و جلّ به باد وحی فرستاد که تویی بزرگترین سپاه من.

حدیث بهشت و ناقه و حور

[۶۹] امام باقر علیه السّلام در تفسیر آیه شریفه: یَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِینَ إِلَی الرَّحْمنِ وَفْداً «۱» به نقل از پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم می‌فرماید: ای علی! «وفد» باید سواره باشند، آنان مردانی هستند که تقوای خدا را در پیش گرفتند و خداوند آنان را دوست داشت و به خویش ویژه گردانید و اعمال آنان را پسندید و پرهیزکارانشان نامید، و سپس فرمود: ای علی! سوگند به آنکه دانه را شکافت و مردم را پدید آورد همانا که آنها از گورشان برون آیند در حالی که فرشتگان با ناقه‌های سواری به استقبالشان آیند؛ ناقه‌های عزّت که بر آنها جهازهای طلایی است که بر آن درّ و یاقوت نشانده شده است، و روپوش آنها استبرق و سندس است، و مهار ارغوانی دارند، و آنها را به سوی محشر به پرواز درآورند، و همراه هر کدام

______________________________

(۱) « [یاد کن] روزی را که پرهیزکاران به سوی [خدای] رحمان گروه گروه محشور می‌کنیم» (سوره مریم/ آیه ۸۵).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
102

سخن پروردگار که: سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یَصِفُونَ «۱»، و آفریننده پیش از آفریده بود، و اگر نخستین چیزی که آفریده چیزی باشد از چیزی دیگر هرگز انقطاعی نمی‌داشت و در این صورت پیوسته چیزی با او باشد و بر آن پیشی ندارد ولی او بود و جز او با او نبود، چیزی را آفرید که همه چیزها را از آن آفرید و آن آب بود که همه چیزها را از آن آفرید، و اصل هر چیز را از آب به آب پیوست، و برای آب اصلی به چیز دیگر نپیوست که او را بدان منسوب سازد، و باد را از آب آفرید، و سپس باد را بر آب چیره ساخت، و باد متن آب را شکافت تا از آن کفی برجهید به آن اندازه که خواست برجهد و از آن کف، زمینی سپید و پاک آفرید که در آن ترک و سوراخ و بلندی و پستی درخت نبود، سپس آن را فراهم آورد و بالای آب نهاد، سپس خدا آتش را از آب آفرید و آتش، متن آب را شکافت تا از آب دودی برخاست آنقدر که خدای می‌خواست به آسمان برخیزد، و از آن دود آسمانی آفرید روشن و پاک که نه ترکی در آن بود و نه سوراخی و این است مقصود از فرموده پروردگار که: السَّماءُ بَناها* رَفَعَ سَمْکَها فَسَوَّاها* وَ أَغْطَشَ لَیْلَها وَ أَخْرَجَ ضُحاها «۲». امام علیه السّلام می‌فرماید: نه خورشیدی بود، نه ماهی، نه اختری و نه ابری، و سپس آن را درهم پیچید و روی زمینش نهاد، و سپس این دو آفریده را به هم پیوند داد و آسمان را پیش از زمین برافراشت و این است مفهوم سخن پروردگار که: وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِکَ دَحاها «۳». آن عالم شامی گفت: ای ابا جعفر! أَ وَ لَمْ یَرَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ کانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما «۴»، امام علیه السّلام فرمود: شاید تو پنداشتی که آنها به هم چسبیده بودند و از یک دیگر جدا شدند! او در پاسخ گفت: آری. امام علیه السّلام فرمود: از خدایت آمرزش بخواه، زیرا بر پایه سخن پروردگار هر دو بسته بودند، می‌فرماید: آسمان بسته

______________________________

(۱) «منزّه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف می‌کنند» (سوره صافات/ آیه ۱۸۰).

(۲) «آسمانی که [او] آن را برپا کرده است، سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معیّن] درست کرد و شبش را تیره و روزش را آشکار گردانید» (سوره نازعات/ آیه ۲۷ و ۲۸).

(۳) «و پس از آن، زمین را با غلتانیدن گسترد» (سوره نازعات/ آیه ۳۰).

(۴) «آیا کسانی که کفر ورزیدند ندانستند که آسمانها و زمین هر دو به هم پیوسته بودند، و ما آن دو را از هم جدا ساختیم» (سوره انبیاء/ آیه ۳۰).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11054
صفحه از 420
پرینت  ارسال به