113
روضة الکافی (ترجمه)

و به من و دوستم [ابو بکر] اعتراض می‌کنی؟ علی علیه السّلام در پاسخ فرمود: آیا تو را از آیه‌ای که در باره بنی امیّه نازل شده نیاگاهانم: فَهَلْ عَسَیْتُمْ إِنْ تَوَلَّیْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَکُمْ «۱»؟ عمر گفت: دروغ می‌گویی بنی امیّه از تو بیشتر صله رحم می‌کنند ولی تو نسبت به بنی تیم و بنی عدی و بنی امیّه جز به دشمنی رفتار نمی‌کنی.

حدیث در کفران نعمت قریش‌

[۷۷] حرث نصری می‌گوید: از امام باقر علیه السّلام در باره تفسیر این آیه شریفه: الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ کُفْراً «۲» پرسش کردم. امام علیه السّلام فرمود: آنان در تفسیر این آیه چه می‌گویند؟

عرض کردم: ما می‌گوئیم منظور از آن، دو تبهکارند از قریشیان یعنی بنی امیّه و بنی مغیره.

راوی می‌گوید: امام علیه السّلام سپس فرمود: مقصود از آن بخدا سوگند همه قریش هستند، همانا خداوند تبارک و تعالی پیامبرش را مخاطب قرار داد و فرمود: همانا من قریش را بر همه عرب‌ها برتری دادم و نعمت خود را بر ایشان کامل گردانیدم و رسول خویش را بر ایشان برانگیختم ولی آنها نعمتم را به کفران بدل کردند و تیره خود را به پرتگاه نابودی کشاندند.

تصمیم خداوند در باره مردمی که پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را تکذیب کردند

[۷۸] ابو بصیر از امام علیه السّلام باقر و امام صادق علیه السّلام نقل می‌کند که فرمودند: هنگامی که مردم پیامبر اکرم را تکذیب کردند خداوند تبارک و تعالی آهنگ آن کرد که جز علی علیه السّلام همه مردم زمین را به نابودی کشد و چنین است که می‌فرماید: فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ «۳»، ولی بعدا برای او بدا حاصل شد و به مؤمنان رحم کرد و به پیامبر فرمود:

______________________________

(۱) «پس [ای منافقان] آیا امید بستید که چون [از خدا] برگشتید [یا سرپرست مردم شدید] در [روی] زمین فساد کنید و خویشاوندیهای خود را از هم بگسلید؟» (سوره محمّد/ آیه ۲۲).

(۲) «کسانی که [شکر] نعمت خدا را به کفر تبدیل کردند» (سوره ابراهیم/ آیه ۲۸).

(۳) «پس، از آنان روی بگردان، که تو در خور نکوهش نیستی» (سوره ذاریات/ آیه ۵۴).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
112

محمد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم اقرار کردیم و سپس ما را به دوستی خاندان شما ویژه گردانید. شما را دوستدار و پیرویم و از دشمنانتان بیزاریم و از این راه می‌خواهیم خود را از آتش برهانیم.

او می‌گوید: مرا رقّت گرفت و گریستم. پس امام صادق علیه السّلام به من فرمود: از من بپرس که بخدا از چیزی نپرسی جز آنکه به تو خبر دهم. او می‌گوید: عبد الملک بن اعین به حضرت عرض کرد: من از او نشنیدم که پیش از تو به کسی چنین پاسخ صریحی بدهد. او می‌گوید:

عرض کردم به من از آن دو مرد خبر ده. امام علیه السّلام فرمود: حقّی که خداوند عزّ و جلّ برای ما مقرّر داشت [خمس] به ستم از ما ربودند و میراث فاطمه علیهما السّلام را از او دریغ ورزیدند، سپس با دست خود به پشت سر خویش اشارت کرد و فرمود: قرآن خدا را پشت سرشان انداختند.

حدیث در گناه غاصبان حق اهل بیت علیهم السّلام‌

[۷۵] کمیت بن زید اسدی می‌گوید: خدمت امام باقر علیه السّلام رسیدم. ایشان فرمود: ای کمیت! بخدا سوگند اگر ما مالی می‌داشتیم به تو می‌دادیم ولی از آن توست آنچه پیامبر اکرم در باره حسّان بن ثابت فرمود: مادامی که از ما دفاع می‌کنی پیوسته روح القدس با توست. او می‌گوید: عرض کردم از آن دو مرد مرا بیاگاهانید. آن حضرت بالش را دولا کرده زیر سینه خود نهاد و سپس فرمود: ای کمیت! بخدا سوگند به اندازه یک شاخ حجامت خونی ریخته نشود و هیچ مالی به ناروا گرفته نشود و سنگی از سنگی نغلتد مگر اینکه همه به گردن آنهاست.

گفتگوی امیر المؤمنین علیه السّلام با عمر

[۷۶] ابو العباس مکّی می‌گوید: از امام باقر علیه السّلام شنیدم که می‌فرمود: عمر در راه به علی علیه السّلام برخورد کرد و به او گفت: تویی که این آیه را می‌خوانی: بِأَیِّکُمُ الْمَفْتُونُ «۱»

______________________________

(۱) «کدام یک از شما مفتون گشته است» (سوره قلم/ آیه ۶).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 12439
صفحه از 420
پرینت  ارسال به