133
روضة الکافی (ترجمه)

یَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ «۱» مقصود کدام زمین است که در آن هنگام دگرگون می‌شود؟ حضرت باقر علیه السّلام فرمود: زمینی که نان در آن پای برجا باشد و از آن بخورند تا خداوند عزّ و جلّ از حساب مردمان آسوده شود. نافع گفت: در آن روز اهل محشر توجهی به خوردن ندارند. امام علیه السّلام فرمود: آن روز مشغول‌تر و گرفتارترند یا هنگامی که در دوزخند؟ نافع گفت: بلکه وقتی در دوزخند. امام علیه السّلام فرمود: گرفتاری دوزخ آنها را از خوردن باز نمی‌دارد، زیرا خوراک طلبند و به آنها زقّوم دهند و نوشاک خواهند و به آنها آب داغ حمیم دهند. نافع گفت: ای فرزند رسول خدا! درست فرمودی و تنها یک پرسش مانده است. امام علیه السّلام فرمود: آن یک پرسش چیست؟ نافع گفت: به من بگو خداوند سبحان از چه زمانی بوده است؟ امام علیه السّلام فرمود: وای بر تو، از چه زمانی نبوده است تا من به تو بگویم از چه زمانی بوده است؟ منزّه باد آنکه پیوسته بوده و پیوسته خواهد بود، یگانه است و بی‌نیاز، همسری نگرفته است و فرزندی ندارد.

سپس فرمود: ای نافع! تو به من از آنچه پرسمت خبر ده. نافع گفت: پرسش شما چیست؟ امام علیه السّلام فرمود: در باره اصحاب نهروان که بر علی علیه السّلام شوریدند چه می‌گویی؟

اگر بگویی که امیر المؤمنین علیه السّلام آنها را به حق کشته است از عقیده خود برگشته‌ای (زیرا نافع با خوارج هم عقیده بود) و اگر بگویی به ناحق آنها را کشته به تحقیق کافرشده‌ای.

نافع در برابر این پرسش به حضرت پشت کرد و گریخت در حالی که می‌گفت: بخدا سوگند تو به راستی و درستی داناترین مردم هستی، و نزد هشام آمد. هشام گفت: ای نافع! چه کردی؟ نافع گفت: مرا از این سخن خود معاف دار، بخدا که او به راستی و درستی داناترین مردم است و به حق زاده پیامبر خداست و یارانش حق دارند که او را پیامبر شمرند.

حدیث مسیحی شام با امام باقر علیه السّلام‌

[۹۴] عمر بن عبد اللَّه ثقفی می‌گوید: هشام بن عبد الملک امام باقر علیه السّلام را از مدینه به شام

______________________________

(۱) «روزی که زمین به غیر این زمین و آسمانها [به غیر این آسمانها] مبدل گردد» (سوره ابراهیم/ آیه ۴۸).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
132

محمد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم پانصد سال پس از عیسی بوده است از چه کسی باید این پرسش را بپرسد؟ امام باقر علیه السّلام این آیه را تلاوت فرمود: سُبْحانَ الَّذِی أَسْری بِعَبْدِهِ لَیْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَی الْمَسْجِدِ الْأَقْصَی الَّذِی بارَکْنا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا «۱»، یکی از آیاتی که خداوند تبارک و تعالی در این سفر محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم به بیت المقدس به وی نمود این بود که خداوند همه پیامبران و رسولان را از آغازین تا انجامین برانگیخت و سپس به جبرئیل فرمان داد تا اذان گوید، و او هر بند از اذان را دو بار گفت: و هر بند اقامه را هم دو بار تکرار کرد و در اذانش «حیّ علی خیر العمل» را هم گفت، سپس محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم جلو ایستاد و با گروه پیامبران نماز جماعت خواند، و چون از نماز فارغ گشت بدانها گفت: بر چه شهادت می‌دهید و که را می‌پرستیدید؟ آنها گفتند: ما همه گواهیم که نیست شایسته پرستشی جز خدای یگانه که انبازی ندارد و گواهیم بر اینکه تو پیامبر خدایی و بر این عقیده از ما عهد و پیمان ستانده شده.

نافع گفت: ای ابا جعفر راست گفتی، اینک به من بگو مقصود خدا از این آیه چیست:

أَ وَ لَمْ یَرَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ کانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما «۲»! امام علیه السّلام فرمود:

همانا خداوند تبارک و تعالی چون آدم را به زمین فرود آورد آسمانها بسته بودند و هیچ نمی‌ربایدند و زمین بسته بود و گیاهی از آن نمی‌رویید، و چون خداوند عزّ و جلّ توبه آدم را پذیرفت آسمان را فرمود تا از ابر باران ریزد و آن را فرمود تا دم مشک خود را گشود و سرازیر کرد، و سپس به زمین فرمود تا درختها رویانید و میوه‌ها برآورد و جویهای آب برخروشانید، و این بود بستن آنها و آن گشودن آن.

نافع گفت: راست گفتی ای فرزند پیامبر اینک به من بگو در این آیه:

______________________________

(۱) «منزه است آن [خدایی] که بنده‌اش رای شبانگاهی از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی- که پیرامون آن رای برکات داده‌ایم- سیر داد تا از نشانه‌های خود به او بنمایانیم» (سوره اسراء/ آیه ۱).

(۲) «آیا کسانی که کفر ورزیدند ندانستند که آسمانها و زمین هر دو به هم پیوسته بودند و ما آن دو رای از هم جدا ساختیم» (سوره انبیاء/ آیه ۳۰).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11174
صفحه از 420
پرینت  ارسال به