141
روضة الکافی (ترجمه)

سپس فرمود: خانه مؤمن چه نیکو صومعه و عبادتگاهی است که در آن نگاهش و زبانش و جان و فرجش در امان است. همانا هر که نعمت الهی را به دل دریابد از سوی خداوند عزّ و جلّ سزاوار فزونی نعمت گردد پیش از آنکه زبان به شکر گشاید، و هر که باور یابد که از دیگران برتر است از مستکبران باشد. من به ایشان عرض کردم: و اگر نظرش این باشد که با دیدن گنه‌آلوده، بودن او و سلامت خویش، بدو برتری دارد؟

امام علیه السّلام فرمود: هیهات هیهات، شاید گناه او آمرزیده شود و تو بازداشت شوی و به حسابت رسند. آیا داستان جادوگران موسی علیه السّلام را نخوانده‌ای؟ سپس فرمود: چه بسا کسی که فریفته شده است به نعمتی که خدا به او داده و کسی که از پرده پوشی خدا از وی غافل است و کسی که مدح و ستایش مردم او را گول زده است.

سپس فرمود: همانا من امید نجات دارم برای کسی که از این امّت حق ما را بشناسد مگر برای سه کس: یار سلطانی ستمگر، شخص هوی پرست و آنکه آشکارا تبهکاری کند، و سپس این آیه را تلاوت فرمود: قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ «۱»، و فرمود: ای حفص! دوستی از ترس بهتر است، و سپس فرمود: بخدا سوگند هر که دنیا را دوست بدارد و به کسی جز ما دوستی ورزد خدا را دوست نداشته است، و هر که حق ما را شناسد و دوستمان دارد خداوند تبارک و تعالی را دوست داشته است. در این هنگام مردی گریست و امام علیه السّلام فرمود: آیا می‌گریی؟ اگر اهل آسمانها و زمین همگی به درگاه خداوند زاری کنند که تو از آتش رهایی یابی و به بهشت درآیی شفاعتشان در باره تو پذیرفته نیفتد [پس اگر دلت زنده باشد تو در آن حال از خداوند بیش از همه مردم بترسی] و سپس به او فرمود: ای حفص! دنبال و پیرو باش و سرور نباش، ای حفص! پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم می‌فرمود: هر که از خدا ترسد زبانش به لکنت افتد. سپس فرمود: در حالی که موسی بن عمران علیه السّلام یارانش را پند می‌داد ناگاه مردی برخاست و پیراهنش را چاک زد و خداوند عزّ و جلّ وحی کرد که: ای موسی! به وی بگو پیراهن خود را مدر، بلکه دلت را برایم

______________________________

(۱) «بگو: اگر خدا را دوست دارید از من پیروی کنید تا خدا دوستتان بدارد» (سوره آل عمران/ آیه ۳۱).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
140

غورث! چه کسی تو را از تیغ من می‌رهاند؟ او گفت: بخشش و کرم تو ای محمّد.

پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم او را رها کرد و برخاست و او می‌رفت، در حالی که می‌گفت: بخدا سوگند تو از من بهتر و بخشنده‌تری.

اندرز امام صادق علیه السّلام به حفص بن غیاث‌

[۹۸] حفص بن غیاث می‌گوید که امام صادق علیه السّلام فرمود: اگر می‌توانید که شناخته نشوید همین کار را کنید. بر تو باکی نیست که مردم تو را ستایش نکنند و باز هم بر تو باکی نیست که پیش از مردم نکوهیده باشی هر گاه نزد خدایت روسفید و ستوده باشی. امیر المؤمنین علیه السّلام می‌فرمود: دنیا مزیّتی ندارد مگر برای دو کس: کسی که هر روز یک کردار نیک بر اعمالش بیفزاید و کسی که با توبه و بازگشت آماده مرگ خود گردد. و چه موقع امکان توبه خواهد یافت که بخدا سوگند اگر آن قدر سجده کند که گردنش قطع گردد، خداوند عزّ و جلّ جز به ولایت ما اهل بیت، عملی از او را نخواهد پذیرفت.

آگاه باش که هر کس حق ما را بشناسد و امید پاداش به وسیله ما را دارد به همان شش هفت سیر خوراک روزانه و جامه‌ای که عورت او را بپوشد و آنچه برای او سرپوشی باشد خشنود است و ایشان با همین زندگی هم، ترسان و هراسانند و دوست دارند که بهره آنها از دنیا همین باشد، و خداوند سبحان هم ایشان را در قرآن خود چنین توصیف فرموده:

وَ الَّذِینَ یُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ «۱»، و بخدا سوگند که ترسشان از راه شک و تردید در عقیده و مذهبی که دارند نیست، اما هراس از آن دارند که مبادا در دوستی و طاعت ما کوتاهی کرده باشند.

سپس فرمود: اگر توانی که از خانه‌ات برون نیایی چنین کن، زیرا در صورت بیرون شدن از خانه بر عهده داری که غیبت نکنی، دروغ نگویی، حسد نورزی، خودنمایی نکنی و از ریا و سستی در امر دین بپرهیزی.

______________________________

(۱) «و کسانی که آنچه را دادند [در راه خدا] می‌دهند در حالی که دلهایشان ترسان است» (سوره مؤمنون/ آیه ۶۰).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11063
صفحه از 420
پرینت  ارسال به