187
روضة الکافی (ترجمه)

أَوْلادُهُمْ... «۱»، و باز فرمود: وَ لا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلی ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَیاةِ الدُّنْیا «۲»، و اگر از چیزی از آن ترسیدی زندگی پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را به خاطر آور که قوتش جو بود و شیرینی‌اش خرما و سوختش شاخه درخت خرما- آن هم در صورتی که می‌یافت- و هر گاه به مصیبتی گرفتار آمدی، به یاد بیاور داغ رسول اکرم را که خلایق هرگز به چنین داغی گرفتار نیامده‌اند.

سخنرانی پندآموزی از پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم‌

[۱۹۰] امام باقر علیه السّلام فرمود: از جابر بن عبد اللَّه شنیدم که می‌گفت: روزی رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بر ما گذر کرد و ما در انجمنی بودیم. حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بر ناقه‌اش سوار بود. این رویداد پس از زمانی بود که حضرت صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم از حجّة الوداع بازمی‌گشت. پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم ایستاد و سلام کرد و ما هم پاسخ سلام او را دادیم. سپس فرمود: چگونه است که من می‌بینم دوستی دنیا بر بسیاری از مردم چیره شده تا جایی که گویی مرگ در این دنیا برای دیگران ثبت شده و این گروه، جاویدانند، و پنداری در این جهان، حق بر دیگران بایسته شده، و تا جایی که گویی از خبرهای مرده‌های پیش از خود نه چیزی شنیده‌اند و نه دیده‌اند. راه آنان، همان راه مردم مسافر و در حال کوچ است که مرگ بزودی به سراغ آنها آید و خانه آنها گورشان گردد و دیگران ارثشان را بخورند. آنها چنین می‌پندارند که پس از مرگ ایشان جاودان خواهند ماند. هیهات هیهات، آیا پسینیان آنها از پیشینیانشان پند نمی‌پذیرند؟! آنها هر پند آموزی را که در کتاب خدا بود نیاموختند و در طاق نسیان نهادند، و از هر سرانجام بدی آسوده به سر بردند و از رویدادهای سخت و حوادث مهلک نهراسیدند. خوشا به حال کسی که ترس از خدا او را از ترس مردم بازداشت، و خوشا به حال کسی که پرداختن به عیوب خود، او را از پرداختن به عیوب

______________________________

(۱) «اموال و اولاد ایشان تو را به شگفتی نیفکند» (سوره توبه/ آیه ۵۵).

(۲) «اگر زنان و مردانی از آنها را از یک زندگی خوش بهره‌مند ساخته‌ایم تو به آنها منگر» (سوره طه/ آیه ۱۳۱).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
186

سفارش امام صادق علیه السّلام به تلاوت قرآن و یاد خداوند

[۱۸۸] ابو اسامه می‌گوید: من با امام صادق علیه السّلام همراه بودم. امام علیه السّلام به من فرمود:

قرآن بخوان، و من تلاوت سوره‌ای از قرآن را آغازیدم. امام علیه السّلام دلش سوخت و گریست و فرمود: ای ابا اسامه! دلهای خود را با یاد خداوند عزّ و جلّ نگهداری کنید و از دستبرد شیطان برکنار باشید، زیرا از بامداد، لحظه‌ها و ساعتهای شک و تردید بر دل گذر می‌کند و در آن حال نه ایمان در دل است نه کفر، چونان پارچه کهنه یا استخوان پوسیده‌ای. ای ابا اسامه! آیا چنین نیست که چه بسا دلت را وارسی کنی و خیر و شرّی در آن نیابی و اصلا نمی‌دانی که دلت کجاست؟ ابو اسامه می‌گوید: عرض کردم: آری، من به این حالت گرفتار می‌شوم و مردم را هم می‌بینم که به این وضع دچار می‌شوند. امام علیه السّلام فرمود: آری، این حالتی است که هیچ کس از آن بدور نیست، و فرمود: هر گاه چنین شدی خداوند عزّ و جلّ را یاد کنید و از نقطه‌های شیطانی دوری گزینید، زیرا هر گاه خداوند خیر بنده‌اش را اراده کند نقطه ایمانی به دلش اندازد، و اگر جز آن اراده کند جز این نقطه به دلش افکند.

ابو اسامه می‌گوید: عرض کردم: قربانت گردم آن نقطه دیگر چیست؟ فرمود: اگر کفر او را خواهد به دل او کفر افکند.

سفارش امام صادق علیه السّلام به تقوای الهی و پیروی از سنّت رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم‌

[۱۸۹] عمر بن سعید بن هلال می‌گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: شاید بتوان گفت من هر چند سال یک بار، خدمت شما می‌رسم، سفارشی کنید که بدان عمل کنم. امام علیه السّلام فرمود: به تو سفارش می‌کنم تقوای الهی و راستگویی و پاکدامنی و تلاش را، و بدان که تلاش بدون پاکدامنی سودی نرساند، و بپرهیز از اینکه دل به مقام و منزلت زبر دست خود بندی، همین بس که خداوند به پیامبرش صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم فرمود: فَلا تُعْجِبْکَ أَمْوالُهُمْ وَ لا

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 12178
صفحه از 420
پرینت  ارسال به