191
روضة الکافی (ترجمه)

پند گرفته، و خود را سنجیده، و دنیا و مردم را وانهاده، برای درک حقایق دین و پایداری، دانش آموزد، و دلش از یاد روز رستاخیز سنگین بار گشته، و بستر خوابش را درهم پیچیده و از بالش استراحت دوری گزیده. بر سر پا ایستاده و در عبای خویش خزیده، و برای خداوند عزّ و جل خاشع و فروتن گشته، و میان صورت و دو کف دستش [در نهادن بر خاک عبودیت] نوبت برقرار کرده.

در نهان، برابر پروردگارش خاشع است. اشکش ریزان و دلش لرزان و سیلاب سرشک از دیدگانش فرو ریزان است. از ترس خدا بندهای تنش می‌لرزد. گرایش او در آنچه نزد خداست بسیار و هراسش از او سخت است. در کار زندگی به اندازه گذران خشنود، و آنچه را آشکار سازد کمتر است از آنچه پوشیده دارد، و به گفتن کمتر از آنچه می‌داند بسنده می‌کند.

اینها هستند سپرده‌های خدا در شهر که در پرتو وجود آنها بلا را از بندگانش دور سازد. اگر یکی از آنها خدای را برای انجام کاری سوگند دهد، خداوند آن را به جای می‌آورد، یا اگر به کسی نفرین کند خداوند یاریش رساند. راز او را بشنود و دعایش را مستجاب گرداند. خداوند، سرانجام را برای پرهیزگاری برقرار داشته و بهشت را، مأوی و مسکن پرهیزگاران قرار داده است. خواسته آنها در آن جا بهترین خواهشهاست.

دعایشان بهترین دعاهاست، و آن اینست که بگویند: «سبحانک اللّهم» [یعنی تو منزّهی بار خدایا]. و اینجا بخاطر نعمتهاست که خدا بدیشان داده است و آخرین خواهش آنها این است که: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ».

خطبه دیگری از امیر المؤمنین علیه السّلام در دل نبستن به دنیا

[۱۹۴] از امام صادق علیه السّلام روایت کرده‌اند که آن حضرت خطبه زیرا را از امیر المؤمنین علیه السّلام در روز جمعه نقل فرمود:

سپاس خدا را سزاست که شایسته سپاس است و سرآغاز و سرانجام آن است و جایگاه آن، آغازکننده نقش آفرین، برترین والا و بزرگوار، عزیزترین هستی و کرامت شعار، به

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
190

راهنمایی و دین حق فرستاده تا بر همه ادیان پیروزش کند، اگر چه مشرکان را خوش نیاید- درود خدا بر او و آلش باد-.

ای مردم! این جهان، خانه و پایگاه شما نیست، و همانا شما در این دنیا همانند کاروانی هستید که برای استراحت بار اندازند و شتران را بخوابانند سپس برخاسته کوچ کنند. سبکبار به دنیا درآیند و سبکبار بروند. نه از رفتن چاره‌ای دارند و نه از آنچه به جای گذارده‌اند راه بازگشتی دارند. آنان را به شتاب واداشتند و آنان نیز شتافتند. آنها به دنیا دل بستند و آماده نشدند تا آن هنگام که گلوگاهشان را گرفتند، و به خانه مردمی رسیدند که خامه‌هاشان خشکیده و از پیشتر آنان نه خبری به جای مانده نه اثری. در دنیا اندکی درنگ کردند و به سوی آخرت شتافتند. شما به خانه‌های آنها درآمدید و بر آثار ایشان گام نهادید. مرکبها شما را بخوبی برانند در راهی که نه خستگی دارد و نه سستی.

روز شما بدنهاتان را با رنج و تعب به پیش راند و شبتان جانهاتان را با خود برد، و شما نمایاننده و حکایت‌کننده حال آنها شده‌اید و در راهی که پیش گرفته‌اید نمونه آنهایید.

مبادا زندگی این جهان شما را بفریبد که براستی شما در این جهان مسافرانی تازه واردید و مرگ هم به شما وارد خواهد شد. پیکانهای جانگیر خود را، در شما فرو می‌کند و مرکبهای راهوارش گزارش کارهای شما را، به خانه ثواب و عقاب و پاداش و حساب، می‌رساند.

پس خدا رحمت کند آن بنده‌ای را که نگران پروردگار خود باشد و از گناه پهلو تهی کند و با تمنّای دل بستیزد و آرزوی خود را به دروغ نسبت دهد؛ بنده‌ای که نفس خود را به مهار پرهیزگاری لگام زده، و با لگام ترس از پروردگار خود، بر دهانش دهنه نهاده است و مهارش را به سوی طاعت خدا کشانیده و با دهنه‌ای که بر آن زده از نافرمانی بازش داشته؛ بنده‌ای که نگاه به روز رستخیز دارد و در هر لحظه، مرگ خویش را چشم می‌کشد و پیوسته در اندیشه به سر می‌برد. بیخوابی، فراوان دارد و از دنیا کناره گرفته و دلتنگ است؛ برای سفر آخرت، کوشا و مراقب آنجاست؛ بنده‌ای که شکیبایی را مرکب نجات خویش و تقوا را توشه روز مرگ و درمان دردهای سوزان درونیش ساخته، و از این رو

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 12331
صفحه از 420
پرینت  ارسال به