263
روضة الکافی (ترجمه)

حضرت سلیمان علیه السّلام و دعای مور برای طلب باران‌

[۳۴۴] ابو الخطاب از امام هفتم علیه السّلام روایت می‌کند که فرمود: در زمان حضرت سلیمان بن داود مردم به خشکسالی سختی گرفتار آمدند. پس به خدمت آن حضرت رسیدند و از قحطی نالیدند و از او خواستند که از خدای تعالی برای ایشان باران طلبد. حضرت سلیمان علیه السّلام فرمود: چون نماز صبح را به جای آورم به طلب باران بیرون خواهم شد.

چون نماز صبح را به جای آورد به طلب باران بیرون شد و همه مردم همراه او رفتند.

قدری که راه پیمود موری را دید که دستها را به آسمان بلند کرده و پاهای خود را بر زمین نهاده می‌گوید: بار خدایا! ما نیز آفریده‌ای از آفریدگان تو هستیم و از روزی تو بی‌نیاز نیستیم پس ما را به سبب گناهان فرزندان آدم هلاک مکن. حضرت سلیمان علیه السّلام به مردم فرمود: بازگردید که در پرتو وجود دیگری باران بهره شما خواهد شد. امام علیه السّلام فرمود: در آن سال بارانی برای ایشان باریدن گرفت که مانند نداشت.

فضیلت بندگان خیّر خداوند

[۳۴۵] ابو عبید مداینی از امام باقر علیه السّلام روایت می‌کند که فرمود: همانا خدای عزّ و جلّ را بندگانی است با برکت و گشاده خوی. ایشان روزگار خویش سپری می‌کنند و مردمان نیز در پرتو وجود آنها زندگی خود را به سر می‌برند. ایشان در میان بندگان خدا چونان باران هستند. و در برابر، خداوند عزّ و جلّ را بندگانی است که از رحمت حق بدور و از خیر و برکت بی‌بهره هستند، نه خویش زندگی خوشی دارند و نه مردم در پناهشان زندگی را بخوبی سپری می‌کنند، اینان در برابر بندگان خدا چونان ملخ هستند که بر چیزی وارد نمی‌شوند مگر آنکه نابودش می‌سازند.

سفارش به صبر و شکیبایی در دوران حکومت باطل‌

[۳۴۶] حسن بن شاذان واسطی می‌گوید: به امام هشتم حضرت رضا علیه السّلام نامه‌ای نوشتم

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
262

اینان همان کسانی بودند که چرخ دین بر محور آنها می‌گردید و از بیعت [با خلیفه اول] روی برتافتند تا آن گاه که امیر المؤمنین علیه السّلام را بزور بیاوردند و از آن حضرت بیعت ستاندند، و این است معنای این فرموده پروردگار که: وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلی أَعْقابِکُمْ وَ مَنْ یَنْقَلِبْ عَلی عَقِبَیْهِ فَلَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئاً وَ سَیَجْزِی اللَّهُ الشَّاکِرِینَ «۱».

بهترین بندگان خداوند در بیان پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم‌

[۳۴۲] نیز از امام باقر علیه السّلام روایت کرده که فرمود: پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم در روز فتح مکه بر منبر رفت و فرمود: ای مردمان! همانا خداوند، تکبر و بالیدن به پدرانتان را از شما دور کرد. بدانید که شما از آدمید و آدم از گل. بدانید که بهترین بندگان خدا بنده‌ای است که تقوای او را در پیش گیرد، عربی بودن به این نیست که از پدری عربی زاده شوی بلکه به زبان گویا [ی به حق] است، پس هر کس در کردار کوتاهی ورزد حسب و نسبش، او را به سر منزل مقصود نرساند. بدانید که هر خونی به هنگام جاهلیت بوده یا هر کینه‌ای در میان بوده باشد، در زیر پای من قرار دارد تا روز رستخیز.

فرزندان یعقوب و شیخین‌

[۳۴۳] نیز از امام باقر علیه السّلام روایت کرده می‌گوید: به آن حضرت علیه السّلام عرض کردم: آیا فرزندان یعقوب پیامبر نبودند؟ فرمود: نه، لیکن آنها اسباط فرزندان پیامبر بودند، و خرقه تهی نکردند مگر آنکه رستگارانی بودند که توبه کردند و اعمال [بد] خود را یاد آوردند، ولی شیخین از دنیا رفتند بی‌آنکه توبه کنند و رفتار بد خود را با امیر المؤمنین علیه السّلام یاد آورند، پس نفرین خدا و فرشتگان و همه مردم بر ایشان باد.

______________________________

(۱) «و نیست محمّد جز فرستاده‌ای که پیش از او فرستادگانی درگذشته‌اند، آیا اگر بمیرد یا کشته شود به عقب باز گردید و هر که به عقب باز گردد زیانی بخدا نرساند و خداوند به سپاسگزاران پاداش نیک دهد» (سوره آل عمران/ آیه ۱۴۴).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11059
صفحه از 420
پرینت  ارسال به