371
روضة الکافی (ترجمه)

در آداب سفر

[۵۴۷] حمّاد از امام صادق علیه السّلام روایت کند که فرمود: لقمان به پسرش گفت: هر گاه به همراه مردمی سفر کردی، چه در کار خود و چه در کار آنها با ایشان رایزنی بسیار کن و لبخند بسیار به روی آنها بزن و در توشه و خرجی خود بخشنده باش، و هر گاه تو را دعوت کردند دعوت ایشان را بپذیر، و هنگامی که از تو یاری طلبیدند بدیشان یاری رسان، و در سه چیز بر آنها برتری یاب، خاموشی بسیار، نماز فراوان به جای آوردن و در سخاوت بدان چه همراه داری اعم از مرکب و مال و توشه. و هر گاه از تو در حقّ مسلّمی گواهی خواستند برای آنها گواهی ده، و هنگامی که با تو رایزنی کردند تا آن جا که می‌توانی نظر خوبی بدیشان ده، و در کاری تصمیم مگیر تا در آن خوب اندیشه کنی، و در هیچ مشورتی [بزودی] پاسخ مده تا در فکر آن برخیزی و بنشینی و بخوابی و غذا بخوری و نماز بخوانی، و در این میان اندیشه و حکمت خود را بکار زنی، زیرا هر کس خیرخواهی بیغرضانه برای کسی که با او رایزنی کرده نکند خدای تبارک و تعالی اندیشه و خرد او را بستاند و امانت [خود] را از او بگیرد. و هنگامی که دیدی همراهانت حرکت کرده راه می‌روند تو هم با آنها برو، و هر گاه دیدی به کاری پرداختند تو هم با آنها به این کار بپرداز.

و چون صدقه و قرضی به کسی دادند تو هم بده، و سخن آن کسی را که از تو عمر بیشتری دارد گوش کن، و هر گاه فرمانی به تو دادند و از تو چیزی طلبیدند بدیشان پاسخ مثبت ده، و از گفتن «نه» خودداری کن، زیرا کلمه «نه» [نشانه] درماندگی و نکوهیدگی است.

و هر گاه در راه خود حیران ماندید و راه را گم کردید فرود آیید، و هر گاه در مقصد خود مردّد شدید درنگ کنید و با هم رایزنی کنید، هنگامی که به یک نفر تنها برخورد کردید از او به تنهایی راه خود را نپرسید و از او راهنمایی نجویید، زیرا یک نفر به تنهایی در بیابان مشکوک است و شاید او دیده‌بان دزدان باشد، یا او همان شیطانی باشد که شما را حیران کرده است، و از دو نفر هم بهراسید مگر آنکه وضعی [دالّ بر درستی] در آنها ببینید که من اکنون آن را نمی‌بینم، زیرا شخص دانا هنگامی که چیزی را با چشم خود ببیند آثار حقیقت

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
370

برد، خداوند نیز با همان گمان با او رفتار کند، و هر که به روزی اندک خدا خشنود باشد خدا نیز عمل اندک او را بپذیرد، و هر کس به روزی حلال اندک قانع باشد، هزینه او سبک است و خانواده‌اش در نعمت باشند، و خدا او را به درد دنیا و درمان آن بینا سازد و او را سالم از آن برون برد و به دار السّلام رساند.

سپس آن حضرت فرمود: این قیاما چه کرد؟ [او از واقفه است که در امامت حضرت رضا علیه السّلام توقف کرد و مردی خبیث بود]. او می‌گوید: عرض کردم: بخدا او با ما برخورد می‌کند و بر خوردش با ما خوب است. فرمود: چرا چنین نکند [یعنی برای منافع خود چنین می‌کند]، سپس این آیه را تلاوت فرمود: لا یَزالُ بُنْیانُهُمُ الَّذِی بَنَوْا رِیبَةً فِی قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ... «۱»، آن گاه فرمود: می‌دانی چرا این قیاما سرگردان شد؟

عرض کردم: نه، فرمود: سببش این بود که دنبال امام کاظم علیه السّلام بود و از سمت راست و چپ او آمد و آن حضرت قصد رفتن به مسجد پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را داشت. پس امام کاظم علیه السّلام به او رو کرد و فرمود: خدا تو را حیران کند چه می‌خواهی؟ سپس فرمود: به من بگو اگر حضرت موسی نزد گوساله پرستان برمی‌گشت و به او می‌گفتند: اگر او را برای ما منصوب می‌کردی از او پیروی می‌کردیم و دنبالش می‌رفتیم، آنان درست‌تر گفته بودند یا آنان که گفتند پیوسته این گوساله را بپرستیم تا موسی نزد ما بازگردد؟ او می‌گوید: من گفتم: نه، آن کس که گفت: خوب بود او را برای ما منصوب می‌کردی. فرمود: ابن قیاما و هر که با او هم عقیده بود از همین جا هلاک شدند. او می‌گوید: سپس آن حضرت نام ابن سراج را [که او هم از واقفه بود] به میان آورد و فرمود: او به مرگ حضرت کاظم علیه السّلام اعتراف کرد، زیرا هنگام مرگش وصیت کرد که هر چه من بر جای نهادم حتّی همین پیراهنی را که پوشیده‌ام همه از ورثه حضرت کاظم علیه السّلام است، و نگفت از خود حضرت کاظم علیه السّلام است، و این اعترافی بود از جانب او، ولی چه سود از این سخن و آنچه پیشتر گفته بود، و سپس آن حضرت علیه السّلام از سخن گفتن خودداری کرد.

______________________________

(۱) «پیوسته بنیانی را که ساخته‌اند مایه اضطراب دلهای ایشان است تا وقتی که دلهاشان پاره پاره شود» (سوره توبه/ آیه ۱۱۰).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11426
صفحه از 420
پرینت  ارسال به