381
روضة الکافی (ترجمه)

و پروردگاری که چیره بر او نتوان شد. پس اگر خداوند به سلامتی وجود مقدّست بر ما منّت نهاد و به بقای ذات اقدست بر ما ترحّم فرمود و این نگرانی را به سلامت و تندرستی تبدیل کرد و در میان ما باقی ماندی، ما در برابر این نعمت، شکر تازه‌ای به درگاه خداوند عزّ و جلّ به جای آورده و ذکر او را به دل و زبان ادامه دهیم، و به شکرانه سلامتی تو نیمی از اموال خود را صدقه داده و نیمی از بندگان خود را آزاد کنیم، و از نو برای خدا روی فروتنی و کوچکی بر خاک نهیم و در همه کارهامان خشوع و کرنش را فرو ننهیم، و اگر خدا نخواهد و تو را به بهشت برین برند و راهی را که بیقین باید پیمود بپیمایی، در این صورت نیز قضای خداوند در باره تو مورد بدبینی نیست و آزمون او از تو دفع ناپذیر است و دلهای ما برای این فاجعه ناگوار پراکنده نخواهد شد، و همه می‌دانیم که خداوند جوار حضرت خود را، بر این جهان ناپایدار و وضع ناهنجاری که در آن هستی، برای تو اختیار فرموده است، ولی ما به حقیقت می‌گرییم، زیرا که [با رفتن تو] عزّت این سلطنت و حکومت حقّه به خواری بگراید و دین و دنیای مردم طعمه [پلیدکاران] شود، و در آن هنگام کسی به جای تو نیست که شکایت نزد او بریم و مانندی برایت نباشد که مایه امید ما باشد و او را بر پای داریم.

خطبه‌ای از امیر المؤمنین علیه السّلام در نهی از امتیازطلبی‌

[۵۵۱] اصبغ بن نباته می‌گوید: عبد اللَّه بن عمر و فرزندان ابو بکر با سعد بن ابی وقاص نزد امیر المؤمنین علیه السّلام آمدند و از آن حضرت برای خود امتیازاتی خواستند. آن حضرت بر منبر شد و مردم گرد او آمدند پس حضرت فرمود:

سپاس خدای را سزاست که اختیار دارد سپاس و غایت کرم است، شرح و بیان به کنهش نرسد و وصف او به زبانی در نیاید و به حد و غایت موجودات شناخته نگردد، و گواهی دهم که معبودی جز خدای یگانه که شریک ندارد نیست، و براستی که محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم رسول خدا پیامبر هدایت و جایگاه پرهیزگاری و فرستاده پروردگار والاست، و بحق از نزد پروردگار بر حق آمده تا به وسیله قرآن پرتو بخش، و برهان تابان، بیم دهد و او قرآن مبین

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
380

و خواری مداوم، ناشی از تباهی روزگار و دگرگونی اوضاع و ناپایداری حکومت حقّه، بزودی دامنگیر می‌شد. سپس با اندوه فراوان روی نیاز به درگاه خدای عزّ و جلّ کرد و از او خواست که بر او منّت نهاده و بلا را از او دور کند، و بخوبی خدای را ستود، آن گاه گفت:

ای پرورنده بندگان و ای مایه آرامش بلاد! کجا سخن ما توان توصیف فضل تو دارد! و کجا بیان ما به کنه کار تو ره برد! و کجا ما توانیم به حقیقت ستایش نیکوی تو رسیم! یا کجا توانیم آزمایش نیکوی تو را برشماریم! چگونه با اینکه نعمتهای خدا به وسیله تو به ما ارزانی شود و در پرتو وجود تو اسباب خیر به ما بپیوندد! مگر تو نیستی که خواری خوارشدگان را پناهی، و سرکشان ناسپاس را برادری مهربان! پس با چه کسی جز خاندان و شخص تو خدای عزّ و جلّ ما را از ناهنجاری این خطرات رهانید! و یا به وسیله چه کسی سیلاب دشوار مشکلات را از ما بگرداند! و به واسطه چه کسی جز شما، خداوند دستورات دینمان را بر ایمان آشکار نمود و آنچه از دنیای ما تباه شده بود به صلاح و خوبی درآورد، تا پس از کاستی [ستم بارگی] نام‌آور شدیم و چشم ما از زندگی خوش روشنی یافت، زیرا به اندازه توان خود، به نیکی بر ما حکومت کردی و به همه وعده‌هایت وفا کردی و بر همه پیمانهایت پایداری ورزیدی و تو شاهدی بودی بر هر که از ما غایب می‌شد و یادگار خاندان برای ما بودی. تو عزّت بخش ناتوانان ما و پناه بینوایان ما و تکیه‌گاه بزرگان ما بودی و عدل و داد تو ما را در تمام کارها گرد هم جمع کرد و آرامی و بردباری تو برای ما در باره حق، وسیله وسعت است. دیدنت برای ما موجب آرامش است و یادت موجب آسودگی. کدام کار نیک را به جای نیاوردی؟ و کدام عمل صالح را ترک نمودی؟

اگر نبود آنچه که ما از آن بر تو ترس داریم [مرگ] و کوشش ما در وضع آن بی‌اثر است و جلوگیری آن از قدرت ما بیرون است، و یا ممکن بود که جان خود و عزیزانمان را در راه تو نثار کنیم، بی‌تردید همه را در پیش رویت فدا می‌کردیم و آنها را در گرو وجود عزیزت می‌نهادیم، گرچه اینها در برابر تو اندک است، و بی‌چون و چرا هر چه توان و قدرت داشتیم در راه ستیز با دشمنان تو و دفاع از سوء قصدکنندگانت به کار می‌بردیم. ولی چه می‌توان کرد در برابر خدایی که تقدیرش را دفع نتوان کرد، و عزیزی که مغلوب نگردد

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 10202
صفحه از 420
پرینت  ارسال به