411
روضة الکافی (ترجمه)

پس از من زمانی بر شما بیاید که در آن روزگار چیزی پوشیده‌تر از حق و آشکارتر از باطل و فزونتر از دروغ بر خدای تعالی و رسولش صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم نیست، و در میان مردم آن روزگار بی‌ارزشترین کالا کتاب خداست اگر آن گونه که باید خوانده شود، و هیچ کالایی پر مشتری‌تر از همان کتاب خدا نیست اگر آیاتش از جای خود تحریف و تغییر یابد. در میان بندگان و هم در میان شهرها در آن روزگار چیزی از معروف بیشتر مورد انکار نمی‌باشد، و چیزی هم از منکر، بیشتر مطلوب نیست. در آن زمان هیچ کار هرزه‌ای بدتر و هیچ کیفری جانگیرتر، از راهیابی به وقت گمراهی نیست، زیرا قرآن‌دانان، قرآن را پشت سر اندازند و حافظانش، آن را در طاق نسیان نهند تا آنکه تمنّیات نفسانی ایشان را در پی خود کشاند، و این شیوه را از پدران خود به ارث برند و به دروغ دست به تفسیر و تحریف قرآن زنند و آن را به بهای کمی بفروشند و بدان تمایلی نداشته باشند. در این زمان است که قرآن و اهل آن مطرود از جامعه می‌گردند، و هر دوی آنها همراهان یک راهند، و کسی پناهشان ندهد. وه که چه همراهان پسندیده‌ای! خوشا به حال آن دو و آنچه که به خاطرش می‌کوشند.

در آن روزگار قرآن و اهل قرآن در میان مردمند، ولی در حقیقت همراه با ایشان نیستند. این مردم بر اساس جدایی گرد هم جمع شوند و از جماعت جدا گردند. سرپرستی کار این مردم و کار دینشان را کسانی عهده دارند که به نیرنگ و زشتکاری و رشوه و آدمکشی در میان آنها رفتار کنند، گویا خود را جلوداران قرآن می‌انگارند، و حال آنکه قرآن، جلودار آنها نیست. جز نامی از حق در میان آنها دیده نمی‌شود و از قرآن جز خط و نوشته‌ای در میان ایشان بر جای نمانده است.

کسی است که آوازه حکمتهای قرآن به گوشش خورده و به پیروی آن درآید، ولی هنوز از آن مجلس برنخاسته که از دین بیرون رود و از روش پادشاهی به آیین پادشاهی دیگر درآید و از تحت سرپرستی پادشاهی به سرپرستی پادشاهی، دیگر برآید و از پیروی زمامداری به پیروی زمامداری، دیگر درآید و از تعهّدات سلطانی، به زیر بار تعهّدات سلطانی دیگر برود، و بتدریج آن گونه که خود خبر ندارند خدای تعالی آنان را با آرزو

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
410

خطبه‌ای از امیر مؤمنان علیه السّلام در بیان وظائف مؤمنین در دوران رواج باطل‌

[۵۸۶] محمّد بن حسین از اجداد خود از امیر مؤمنان علیه السّلام روایت کند که این خطبه را ایراد فرمود، و دیگران به سند دیگری روایت کرده‌اند که آن را در ذی قار بیان فرمود. امام پس از حمد و ثنای پروردگار فرمود:

امّا بعد، همانا خدای تبارک و تعالی محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را بحق مبعوث فرمود، تا بندگان خود را از پرستش بندگان به پرستش خود درآورد و از پیمان بندگانش به پیمان خود برآرد و از فرمانبرداری بندگانش به فرمانبرداری خود کشاند و از تحت سرپرستی بندگانش در تحت سرپرستی خود آورد، و آن پیامبر را مژده رسان و هشداردهنده، دعوت‌کننده به سوی خدا، به اذنش چراغی فروزان قرار داد از آغاز تا انجام، که به سبب برقراری عذر و بیم بود.

با احکامی که آنها را خوب بیان کرد و شرح و تفصیل آنها را استوار نمود و با فرقانی که آن را از سخنان دیگران جدا ساخت و با قرآنی که آن را عیان و بیان نمود تا بنده‌ها پروردگار ناشناخته خویش را بشناسند و به آن خدایی که منکرش بودند اعتراف کنند و پس از انکار، در صدد اثبات او برآیند.

خداوند سبحان در کتاب خود بر آنها تجلّی کرد بی‌آنکه به چشم سر او را ببینند.

بردباری خویش را بدانها نشان داد که چگونه با شکیب است و گذشت خود را بدیشان نمود که چگونه گذشت دارد، و قدرتش را به آنها نشان داد که چگونه قدرت دارد و از هیبت خویش هشدارشان داد، و به آنها فهماند که چگونه آیات و نشانه‌های توحید را هستی بخشیده و چگونه از میان رفتگان نافرمان را، با شکنجه‌های گران از میان برد، و دورشدگان را به داس کیفرهای سخت درو کرد، و چسان بندگان را روزی داده و راهنمایی کرده و عطایشان بخشیده، و حکم خود را بدیشان نمود که چگونه حکم کنند و چگونه شکیب ورزند تا بشنوند آنچه شنیدنی است و ببینند.

پس خدای عزّ و جل، محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را بدین منظور برانگیخت، پس بدانید که بزودی

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11856
صفحه از 420
پرینت  ارسال به