415
روضة الکافی (ترجمه)

وای بر مادر سه شخص‌

[۵۸۷] معروف بن خرّبوذ می‌گوید: حضرت علی بن الحسین علیه السّلام می‌فرمود: وای بر مادر کسی که نابکار باشد و پیوسته ظاهر سازی کند، وای بر مادر کسی که فاجر و هرزه است پیوسته ستیزه‌گری می‌کند، وای بر مادر کسی که گنهکار است؛ آنکه در باره غیر خدا پرحرفی کند.

حضرت ابراهیم علیه السّلام و تار موی سفید

[۵۸۸] نعیم قضاعی از امام باقر علیه السّلام روایت می‌کند که فرمود: روزی ابراهیم علیه السّلام در ریش خود تار موی سفیدی دید، پس گفت: سپاس از آن پروردگار جهانیان است که مرا به این سن و سال رسانید و چشم بر هم زدنی از فرمانش سر بر نتافتم.

داستان ابلاغ مقام خلیل الهی به حضرت ابراهیم علیه السّلام‌

[۵۸۹] از امام باقر علیه السّلام روایت کرده‌اند که فرمود: هنگامی که خداوند عزّ و جلّ ابراهیم را خلیل خود ساخت مژده این مقام چنین به او ابلاغ شد: ملک الموت در صورت جوانی سپیدرو که دو جامه سپید بر پیکر داشت و از سر و روی او آب و روغن می‌چکید نزد او آمد. ابراهیم وارد خانه خود شد در حالی که ملک الموت از خانه ابراهیم بیرون می‌آمد.

ابراهیم، مرد غیرتمندی بود و هر گاه برای کاری از خانه بیرون می‌رفت درب خانه خود را قفل می‌کرد و کلیدش را به همراه خود می‌برد، سپس بازگشت و درب را گشود که ناگاه مردی را دید از همه مردان زیباتر که در خانه ایستاده است. دست او را گرفت و گفت: ای بنده خدا! چه کسی تو را به خانه من آورده است؟ او در پاسخ گفت: پروردگار خانه مرا بدان وارد کرده است. ابراهیم گفت: پروردگارش بدان سزاوارتر است از من، بگو تو کیستی؟ گفت: من ملک الموت هستم. ابراهیم هراسان شد و گفت: آمده‌ای جان مرا بستانی؟ گفت: نه، ولی خداوند بنده‌ای را خلیل خود برگرفته و من آمده‌ام تا بدو بشارت

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
414

و نخواهید توانست قرآن را آن گونه که شایسته است بخوانید مگر آنکه تحریف‌کننده آن را بشناسید، و گمراهی را نخواهید شناخت مگر آن گاه که هدایت را بازشناسید، و تقوا را نشناسید مگر هنگامی که مرز گذر از آن را، بشناسید.

هنگامی که اینها را شناختید بدعتها و زورگوییها را خواهید شناخت و افترا بر خدا رسول و تحریف قرآن را درخواهید یافت، و خواهید دید که چگونه خداوند، هدایت یافتگان را ره نموده. مبادا کسانی که [معارف قرآن] را نمی‌دانند شما را به گمراهی و جهل کشانند، زیرا علم قرآن را نداند مگر کسی که طعم آن را چشیده باشد، در پرتو علم آن، نادانی خود را به دانایی و نابیناییش را به بینایی و ناشنواییش را به شنوایی مبدّل سازد و کارهای شایسته خود را در بارگاه خداوند والانام، ثبت کرده کارهای بد را، محو و نابود ساخته باشد و به مقام رضوان و خشنودی خداوندی نایل گشته باشد.

پس علم قرآن را بویژه از اهلش طلب کنید که تنها ایشان هستند همان نوری که باید از آن پرتو گرفت، و جلودارانی که باید بدیشان اقتدا کرد، و آنهایند جانمایه زندگی علم و دانش و وسیله نابودی جهل و نادانی. آنهایند که حکمتهای ایشان شما را از علم و دانششان آگاه سازد و خاموشیشان از منطق [درست] آنان حکایت دارد. برونشان بر درونشان دلیل است. با دین به مخالفت برنخیزند و در آن اختلافی با هم ندارند. قرآن در میان ایشان گواهی است صادق و خاموشی است گویا. پس آنان به سبب جایگاه و شأنشان گواهان حقّ هستند و خبر دهندگانی راستگو، نه با حق مخالفت دارند و نه در آن اختلاف کنند. پیشینه آنها در نزد خداوند خوب و روشن است، و داوری درست خداوندی در باره آنها صادر گشته، و در همین، پندی نهفته است برای پندگیران. پس هر گاه حقّی شنیدید آن را به گوش جان بشنوید و آن را مورد عمل و اعتقاد خویش قرار دهید، نه آنکه تنها برای نقل و روایت به خاطر بسپرید، چه، فراوانند ناقلان و راویان کتابها، در حالی که مراعات‌کنندگان و پردازندگان بدان نادرند، و یاری از خدا باید جست.

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11298
صفحه از 420
پرینت  ارسال به