419
روضة الکافی (ترجمه)

رفتار امام صادق علیه السّلام با محمد بن عبد اللَّه‌

[۵۹۴] معلّی بن خنیس می‌گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام بودم که محمّد بن عبد اللَّه نزد آن حضرت آمد و سلام کرد و رفت. امام صادق علیه السّلام دلش به حال او سوخت و اشک از چشمانش بریخت. من به آن حضرت عرض کردم: دیدم با او رفتاری کردید که پیشتر نمی‌کردید؟ فرمود: دلم به حال او سوخت، زیرا چیزی به او نسبت دهند که حقّ او نیست.

من او را در کتاب علی علیه السّلام نه در زمره خلفای این امّت یافته‌ام و نه در شمار سلاطین آن.

جوانمرد در بیان امام صادق علیه السّلام‌

[۵۹۵] علی بن ابراهیم در حدیث مرفوعی روایت کرده که امام صادق علیه السّلام به مردی فرمود: [جوانمرد] نزد شما کیست؟ او گفت: تازه جوان. امام علیه السّلام فرمود: نه، جوانمرد «فتی» یعنی مؤمن، زیرا اصحاب کهف پیرمرد بودند ولی خداوند عزّ و جلّ به سبب ایمان آنها جوانمردشان خواند.

کیفر قوم ناسپاس در سوره سبأ

[۵۹۶] سدیر می‌گوید: مردی از امام باقر علیه السّلام پیرامون این آیه شریفه: فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَیْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ... «۱» پرسش کرد. امام علیه السّلام فرمود: آنها مردمی بودند صاحب آبادیهای به هم پیوسته، به گونه‌ای که یک دیگر را می‌دیدند، و جویهای روان و مالهای فراوانی داشتند، پس نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و خود را دگرگون نمودند، خدای عزّ و جل سیل عرم را بر آنها جاری فرمود که آبادیهای آنها را غرق و خانه‌هاشان را خراب کرد و اموالشان را از میان برد و باغستانهای آنها را به دو باغ تبدیل کرد که دارای میوه تلخ و درخت گز و اندکی از سدر بود، و خداوند در حقّ آنها فرموده

______________________________

(۱) «بر خویش ستم کردند و گفتند: ای پروردگار ما! منزلگاههای ما را از هم دور گردان» (سوره سبأ/ آیه ۱۹).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
418

که شیوه آن حضرت علیه السّلام هنگام خواندن این آیه: وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها... «۱» این بود که می‌فرمود: منزّه است خدایی که شناخت نعمتهای خود را به کسی نداد مگر آنکه این معرفت را نیز بدو بخشید که در معرفت نعمتهای او ناتوان است. چنان که به کسی معرفت ادراک خود را بیش از اندازه نداده که بداند او را درک نخواهد کرد، و خدای عزّ و جل همان معرفت عارفان را به نارسایی و درماندگی و تقصیر از معرفت سپاسگزاریش قدردانی کرده و همان معرفت به درماندگی را برای او شکرگزاری نعمتش محسوب داشته، چنان که دانسته جهان از درک او عاجزند و همان را ایمان آنان به شمار آورده است، و این از آن روست که بخوبی می‌داند توان بندگان، محدود است و از این اندازه فراتر نرود، چه، هیچ یک از آفریدگانش به حقّ عبادت او دست نیابند. چگونه می‌توان به حق عبادت کسی رسید که مرز و پایان و چگونگی ندارد. برتر است خداوند از حدّ و چگونگی، برتری بزرگی.

پیشگویی امام باقر علیه السّلام در مدّت حکومت بنی امیّه‌

[۵۹۳] جابر می‌گوید: خدمت امام باقر علیه السّلام بودیم که سخن از حکومت بنی امیه به میان آمد. امام باقر علیه السّلام فرمود: کسی علیه هشام نشورد مگر آنکه هشام او را بکشد و امام علیه السّلام مدّت حکومت هشام را بیست سال ذکر فرمود. ما ناشکیبایی کردیم. امام علیه السّلام فرمود: شما را چه می‌شود؟ هر گاه خداوند عزّ و جل بخواهد حکومت و قدرت قومی را از میان ببرد به فرشته [موکّل بر فلک] دستور دهد تا در گردش فلک شتاب کند و به همان مقدار که می‌خواهد اندازه گیرد.

جابر می‌گوید: ما این سخن را به زید رساندیم. او گفت: من خود در حضور هشام بودم که نزد او به پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم دشنام دادند و او جلوگیری نکرد و حالش نیز تغییر نیافت، بخدا سوگند اگر کسی جز من و پسرم نباشد علیه او خواهم شورید.

______________________________

(۱) «و اگر نعمت خدای را بشمرید به شماره در نخواهید آورد» (سوره نحل/ آیه ۱۸).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11858
صفحه از 420
پرینت  ارسال به