57
روضة الکافی (ترجمه)

پیرامون شهوت خودداری کردند، و این به سبب عقوبت و پندهایی بود که در قرآن می‌خواندند.

آنها پروردگار خود را به سبب آنچه روزی ایشان ساخته- و شایسته سپاسگزاری هم هست- سپاس می‌گزارند، و خود را در زیاده‌روی‌ها می‌نکوهند، و آنها اهل نکوهش هستند، و به خوبی می‌دانند که خداوند تبارک و تعالی شکیباست و دانا، و خشمش دامنگیر کسی است که، خشنودی او را نمی‌پذیرد و بخشش خود را از کسی که آن را نمی‌پذیرد، دریغ می‌ورزد، و کسی را که پذیرای هدایت او نیست گمراه می‌کند. او سپس به گناهکاران امکان توبه می‌دهد و گناهان آنان را به حسنه تبدیل می‌سازد. او در کتاب خود بندگانش را با آواز بلند، بدین کار فراخوانده است، و این دعوت گسسته نگردد و دعای خود را از بندگانش دریغ نکند.

خداوند لعنت می‌کند کسانی را که آنچه را او فرستاده نهان می‌سازند. خداوند بر خود رحمت و مهربانی را فرض کرده است، و رحمتش بر خشمش پیشی گرفته، و به درستی و عدالت تمام می‌شود. خداوند با بندگان خود به خشم آغاز نکند، پیش از آنکه او را به خشم آورند، و این حقیقت از علم الیقین و علم پرهیزکاری است.

خداوند از هر امّتی که کتاب او را به دور افکنند، علم کتاب را باز می‌ستاند، و وقتی از او روی برتابند، دشمن خود را بر ایشان حکم فرما می‌گرداند.

یک گونه دور انداختن قرآن چنین است که حروف و کلماتش را بخوانند و بدانند و رواج دهند و حدود و مقرراتش را تحریف کنند، و آن را روایت بکنند امّا رعایت نکنند. نادان‌ها را حفظ روایت خوش است، و دانشمندان را ترک رعایت ناخوش و اندوهبار. و یک گونه دور انداختن قرآن چنین است که آن را تحت اختیار و سرپرستی کسی قرار دهد که او را نمی‌شناسند، و این سرپرستان آنها را به هواپرستی کشانند و به هلاکت رسانند و رشته‌های دینداری را دگرگون سازند و سپس ریاست و جلوداری دین را، موروثی می‌کنند تا آن را به بیخردان و کودکان واگذارند. پس این امّت اسلامی پیروی از امر و فرمان مردم می‌کنند پس از آنکه خداوند بدیشان دستور داد، و آنها

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،


روضة الکافی (ترجمه)
56

تُسْئَلُونَ «۱» می‌فرماید: هر گاه امام قائم علیه السّلام ظهور کند به دنبال بنی امیّه در شام فرستد و آنها از آنجا به روم بگریزند و رومیان به آنها می‌گویند: ما شما را نمی‌پذیریم مگر آنکه مسیحی شوید، و آنها صلیب به گردن می‌آویزند و رومیان آنها را می‌پذیرند، و هنگامی که اصحاب امام قائم علیه السّلام، بر رومیان وارد شوند و کشور آنها را تصرّف کنند، ایشان امان خواهند و پیشنهاد صلح بدهند و اصحاب امام علیه السّلام در پاسخ آنها می‌گویند: ما این کار را نمی‌کنیم، مگر اینکه افرادی را که به شما پناه آورده‌اند تسلیم ما کنید، و آنها ایشان را به اصحاب امام علیه السّلام تسلیم نمایند، و این است مفهوم آیه شریفه مذکوره. حضرت علیه السّلام نیز فرمود: از آنها محل گنج‌ها را بپرسد با اینکه خودش بدانها داناتر است. پس بنی امیّه می‌گویند: یا وَیْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِینَ. فَما زالَتْ تِلْکَ دَعْواهُمْ حَتَّی جَعَلْناهُمْ حَصِیداً خامِدِینَ «۲» به وسیله شمشیر.

نامه امام باقر علیه السّلام به سعد الخیر

[۱۶] امام باقر علیه السّلام به سعد الخیر نوشت:

به نام خداوند بخشاینده مهربان، اما بعد، من تو را به تقوای الهی سفارش می‌کنم، زیرا در آن است سلامتی از نابودی، و بهره‌مندی به هنگام مرگ. همانا خداوند عزّ و جلّ در پرتو تقوی بنده را از آنچه که عقلش بدان نمی‌رسد حفظ می‌کند، و با تقوی کوری و جهلش را از میان می‌برد، و با تقوی نوح و همراهان او در کشتی، و صالح و همراهان او از آذرخش، نجات یافتند، و در پرتو تقوی شکیبایان و گروه‌های شیعه از مهالک، نجات یافتند و برای آنان برادرانی است بر همین آیین که این فضیلت را خواهانند، و از گشتن

______________________________

(۱) «پس چون عذاب ما را احساس کردند، بناگاه از آن می‌گریختند. [هان] مگریزید، و به سوی آنچه در آن متنعم بودید و [به سوی] سراهایتان بازگردید، باشد که شما مورد پرسش قرار گیرید» (سوره انبیاء/ آیه ۱۲ و ۱۳).

(۲) «ای وای بر ما، که واقعا ستمگر بودیم». سخنان پیوسته همین بود، تا آنان را دروشده بی‌جان گردانیدیم» (سوره انبیاء/ آیه ۱۴ و ۱۵).

بهشت کافی / ترجمه روضه کافی،

  • نام منبع :
    روضة الکافی (ترجمه)
    موضوع :
    امامیه اثنا عشریه (قرن 4)
تعداد بازدید : 11402
صفحه از 420
پرینت  ارسال به