27
کامل الزیارات (همراه با ترجمه)

مقصود از مرّتین یکی قتل و شهید نمودن امیر الموءمنین علیه السّلام بوده و دیگری طعن و زخم زبان‌هائی بود که به حسن بن علی علیهما السّلام زده شد.

و مراد از «لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا کَبِیراً» شهادت حسین بن علی علیهما السّلام است.

و منظور از «فاذا جاء و عدا اولیهما» اینست که وقتی فرا رسید زمان خون خواهی حضرت امام حسین علیه السّلام و یاری کردن آن جناب.

و تفسیر «بَعَثْنا عَلَیْکُمْ عِباداً لَنا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ» اینست که:

خداوند متعال قبل از قیام قائم علیه السّلام گروهی را بر انگیزد که آنها احدی را بر آل محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم واگذارند مگر آنکه او را آتش می‌زنند و این وعده خدا حتما بوقوع می‌پیوندد.

۲- وَ حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ تَلَا هَذِهِ الآْیَةَ إِنّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یَوْمَ یَقُومُ الْأَشْهادُ قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ مِنْهُمْ وَ لَمْ یُنْصَرْ بَعْدُ ثُمَّ قَالَ وَ اللَّهِ لَقَدْ قُتِلَ قَتَلَةُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ لَمْ یُطْلَبْ بِدَمِهِ بَعْدُ

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از محمّد بن سنان، از علی بن ابی حمزه، از ابی بصیر، از حضرت ابی جعفر علیه السّلام نقل نموده که آن حضرت آیه:

«إِنّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یَوْمَ یَقُومُ الْأَشْهادُ» را تلاوت نموده سپس فرمودند:

حضرت حسین بن علی علیهم السّلام از جمله این دسته بود و مورد کمک و نصرت قرار نگرفت پس از آن فرمود:

به خدا سوگند کشندگان حسین بن علی علیهما السّلام جملگی کشته شدند در حالی که کسی خون آن حضرت را از ایشان طلب نکرد.

۳- وَ حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ وَ إِبْرَاهِیمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِذَا الْمَوْوءُدَةُ سُئِلَتْ. بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ قَالَ نَزَلَتْ فِی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ ع

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از یعقوب بن یزید و ابراهیم بن هاشم، از محمّد بن ابی عمیر، از برخی رجالش از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام در ذیل فرموده خداوند عزّ و جل:

وَ إِذَا الْمَوْوءُدَةُ سُئِلَتْ، بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ.

فرمودند:

این آیه در شأن حسین بن علی علیهما السّلام نازل شده.

۴- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَی عَنْ حَکَمٍ الْحَنَّاطِ عَنْ ضُرَیْسٍ عَنْ أَبِی خَالِدٍ الْکَابُلِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللّهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ قَالَ عَلِیٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ ع

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از عبّاس بن معروف، از صفوان بن یحیی، از حکم حنّاط، از ضریس، از ابی خالد کابلی، از حضرت ابی جعفر علیه السّلام نقل نموده که گفت:

از آن جناب شنیدم که در ذیل فرموده حق عزّ و جلّ:

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللّهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ.

فرمودند:

ایشان علی و حسن و حسین علیهم السّلام می‌باشند.

۵- وَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ رَجُلٍ قَالَ سَأَلْتُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی- وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً قَالَ ذَلِکَ قَائِمُ آلِ مُحَمَّدٍ یَخْرُجُ فَیَقْتُلُ بِدَمِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَلَوْ قَتَلَ أَهْلَ الْأَرْضِ لَمْ یَکُنْ مُسْرِفاً وَ قَوْلُهُ فَلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ لَمْ یَکُنْ لِیَصْنَعَ شَیْئاً یَکُونُ سَرَفاً ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقْتُلُ وَ اللَّهِ ذَرَارِیَّ قَتَلَةِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) بِفَعَالِ آبَائِهَا

محمّد بن الحسن بن احمد، از محمّد بن الحسن الصفّار، از عباس بن معروف، از محمّد بن سنان، از شخصی نقل نموده که وی گفت:

از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام از تفسیر آیه شریفه:

وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً.

پرسیدم، حضرت فرمودند:

مقصود از «ولی» قائم آل محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم بوده که خروج نموده پس به خون خواهی حضرت سیّد الشهداء علیه السّلام شروع به کشتن می‌نماید بطوری که اگر اهل زمین را بکشد اسراف نکرده است.

و در ذیل این فقره از آیه «فلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ» می‌فرماید:

حضرت قائم علیه السّلام اقدام به چیزی که اسراف محسوب شود نمی‌کنند.

سپس امام صادق علیه السّلام فرمودند:

به خدا قسم حضرت قائم علیه السّلام اعقاب کشندگان سیّد الشّهداء علیه السّلام را بواسطه عمل آباء و اجدادشان را خواهد کشت.

۶- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَی عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ

أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَلا عُدْوانَ إِلّا عَلَی الظّالِمِینَ قَالَ أَوْلَادُ قَتَلَةِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ هَاشِمٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَی عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ مِثْلَهُ

محمّد بن جعفر رزّاز، از محمّد بن الحسین، از عثمان بن عیسی، از سماعة بن مهران، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام در ذیل فرموده حق تبارک و تعالی:

فَلا عُدْوانَ إِلّا عَلَی الظّالِمِینَ.

فرمودند:

مقصود از «ظالمین» فرزندان کشندگان امام حسین علیه السّلام می‌باشد.

ترجمه:

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از ابراهیم بن هاشم و محمّد بن الحسین، از عثمان بن عیسی از سماعة بن مهران مثل حدیث قبل را نقل نموده.

۷- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْکُوفِیُّ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ مُوسَی بْنِ سَعْدَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْقَاسِمِ الْحَضْرَمِیِّ عَنْ صَالِحِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی- وَ قَضَیْنا إِلی بَنِی إِسْرائِیلَ فِی الْکِتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَیْنِ قَالَ قَتْلُ عَلِیٍّ وَ طَعْنُ الْحَسَنِ وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا کَبِیراً قَالَ قَتْلُ الْحُسَیْنِ ع

محمّد بن جعفر کوفی رزّاز، از محمّد بن الحسین بن ابی الخطّاب، از موسی بن سعدان، از عبد اللّه بن القاسم الحضرمی از صالح بن سهل، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام در ذیل فرموده حق تبارک و تعالی: وَ قَضَیْنا إِلی بَنِی إِسْرائِیلَ فِی الْکِتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَیْنِ.

نقل نموده که آن جناب فرمودند:

مقصود از «مرتین» یکی کشتن حضرت علی علیه السّلام بوده و دیگری زخم زبان زدن به امام حسن علیه السّلام می‌باشد.

و مراد از «وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا کَبِیراً» کشتن حضرت امام حسین علیه السّلام می‌باشد.

۱۹]- باب نوزدهم آگاه بودن انبیاء از شهادت حضرت حسین بن علی علیهما السّلام

۱- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنِی سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی وَ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ وَ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ جَمِیعاً عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنَّ إِسْمَاعِیلَ الَّذِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فِی کِتَابِهِ- وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِسْماعِیلَ إِنَّهُ کانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ کانَ رَسُولًا نَبِیًّا لَمْ یَکُنْ إِسْمَاعِیلَ بْنَ إِبْرَاهِیمَ (علیهما السلام) کَانَ نَبِیّاً مِنَ الْأَنْبِیَاءِ بَعَثَهُ اللَّهُ إِلَی قَوْمِهِ فَأَخَذُوهُ فَسَلَخُوا فَرْوَةَ رَأْسِهِ وَ وَجْهِهِ- فَأَتَاهُ مَلَکٌ عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَنِی إِلَیْکَ فَمُرْنِی بِمَا شِئْتَ فَقَالَ لِی أُسْوَةٌ بِمَا یُصْنَعُ بِالْحُسَیْنِ ع


کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
26

حضرت فرمودند: بلی.

پس فاصله بین مجلس رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و کربلا فرو رفت به طوری که این قطعه با هم متصل شد به این نحو (سپس امام صادق علیه السّلام برای تصویر کردن اتصال دو قطعه زمین دو انگشت سبابه دست‌ها را به هم متّصل فرمودند).

پس از آن جبرئیل با بالش مقداری از تربت کربلا را برداشت و رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم آن را از وی گرفتند سپس جبرئیل به کمتر از چشم به هم زدن برگشت.

و بعد از آن رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمودند:

چه خوش تربتی هستی و چه خوش کسی است که در تو کشته می‌شود.

۶- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْوَشَّاءِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عَائِذٍ عَنْ أَبِی خَدِیجَةَ سَالِمِ بْنِ مُکَرَّمٍ الْجَمَّالِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ لَمَّا وَلَدَتْ فَاطِمَةُ الْحُسَیْنَ (علیهما السلام) جَاءَ جَبْرَئِیلُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ‌ص فَقَالَ لَهُ إِنَّ أُمَّتَکَ تَقْتُلُ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) مِنْ بَعْدِکَ ثُمَّ قَالَ أَ لَا أُرِیکَ مِنْ تُرْبَتِهِ فَضَرَبَ بِجَنَاحِهِ فَأَخْرَجَ مِنْ تُرْبَةِ کَرْبَلَاءَ وَ أَرَاهَا إِیَّاهُ ثُمَّ قَالَ هَذِهِ التُّرْبَةُ الَّتِی یُقْتَلُ عَلَیْهَا

پدرم علیه الرحمه از سعد بن عبد اللّه و او از احمد بن محمّد بن عیسی و او از حسن بن علی وشاء و او از احمد بن عائذ و او از ابی خدیجة بن مکرم جمّال و او از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

زمانی که حضرت حسین علیه السّلام از فاطمه سلام اللّه علیها متولّد شد جبرئیل علیه السّلام محضر مبارک رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم مشرّف شد و عرض

کرد:

امّت شما حسین علیه السّلام را بعد از شما می‌کشند سپس اظهار داشت:

آیا تربت او را به شما نشان دهم؟! پس بال زد و مقداری از خاک کربلا را برداشت و آن را به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم نشان داده سپس گفت:

این تربتی است که حسین علیه السّلام روی آن کشته می‌شود.

۷- حَدَّثَنِی أَبِی عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ الزَّعْفَرَانِیِّ قَالَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الْأَسْلَمِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی عَمْرُو بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَنْبَسَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ الْمَلَکُ الَّذِی جَاءَ إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) یُخْبِرُهُ بِقَتْلِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) کَانَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) الرُّوحَ الْأَمِینَ مَنْشُورَ الْأَجْنِحَةِ بَاکِیاً صَارِخاً قَدْ حَمَلَ مِنْ تُرْبَةِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ هِیَ تَفُوحُ کَالْمِسْکِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ تُفْلِحُ أُمَّتِی تَقْتُلُ فَرْخِی أَوْ قَالَ فَرْخَ ابْنَتِی فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَضْرِبُهَا اللَّهُ بِالاخْتِلَافِ فَتَخْتَلِفُ قُلُوبُهُمْ

پدرم از حسین بن علی زعفرانی نقل نمود که وی گفت:

محمّد بن عمرو اسلمی برایم نقل کرده که عمرو بن عبد اللّه بن عنبسه، از محمّد بن عبد اللّه بن عمرو از پدرش، از ابن عبّاس نقل نمود که وی گفت:

فرشته‌ای که محضر مبارک رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم مشرّف شد و به آن جناب از شهادت حضرت امام حسین علیه السّلام خبر داد جبرئیل روح الامین بود در حالی که بال‌هایش را باز کرده و می‌گریست و فریاد می‌نمود مقداری از تربت حضرت سید الشّهداء علیه السّلام را که همچون مشک بویش منتشر بود با خود حمل می‌کرد.

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمودند:

آیا امّتی که جوجه من را می‌کشند رستگار خواهند شد؟

یا فرمودند:

آیا امتی که جوجه دختر من را می‌کشند رستگار می‌گردند؟

جبرئیل عرض کرد:

خداوند متعال آنها را از هم پراکنده نموده و سپس دل‌هایشان نیز با هم نبوده و همواره بینشان اختلاف می‌باشد.

۸- حَدَّثَنِی النَّاقِدُ أَبُو الْحُسَیْنِ أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِیٍّ قَالَ حَدَّثَنِی جَعْفَرُ بْنُ سُلَیْمَانَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْغَنَوِیِّ عَنْ سُلَیْمَانَ قَالَ وَ هَلْ بَقِیَ فِی السَّمَاوَاتِ مَلَکٌ لَمْ یَنْزِلْ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُعَزِّیهِ بِوَلَدِهِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ یُخْبِرُهُ بِثَوَابِ اللَّهِ إِیَّاهُ وَ یَحْمِلُ إِلَیْهِ تُرْبَتَهُ مَصْرُوعاً عَلَیْهَا مَذْبُوحاً مَقْتُولًا جَرِیحاً طَرْیحاً مَخْذُولًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُمَّ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ اقْتُلْ مَنْ قَتَلَهُ وَ اذْبَحْ مَنْ ذَبَحَهُ وَ لَا تُمَتِّعْهُ بِمَا طَلَبَ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَوَ اللَّهِ لَقَدْ عُوجِلَ الْمَلْعُونُ یَزِیدُ وَ لَمْ یَتَمَتَّعْ بَعْدَ قَتْلِهِ بِمَا طَلَبَ-

قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَ لَقَدْ أُخِذَ مناقصة [مُغَافَصَةً]بَاتَ سَکْرَانَ وَ أَصْبَحَ مَیِّتاً مُتَغَیِّراً کَأَنَّهُ مَطْلِیٌّ بِقَارٍ أُخِذَ عَلَی أَسَفٍ وَ مَا بَقِیَ أَحَدٌ مِمَّنْ تَابَعَهُ عَلَی قَتْلِهِ أَوْ کَانَ فِی مُحَارَبَتِهِ إِلَّا أَصَابَهُ جُنُونٌ أَوْ جُذَامٌ أَوْ بَرَصٌ وَ صَارَ ذَلِکَ وِرَاثَةً فِی نَسْلِهِمْ

ناقد ابو الحسین احمد بن عبد اللّه بن علی می‌گوید:

جعفر بن سلیمان، از پدرش و او از عبد الرحمن غنوی و او از سلیمان نقل کرده که وی گفت:

آیا در آسمان‌ها فرشته‌ای ماند که به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم نازل نشود و به آن جناب راجع به شهادت فرزندش حضرت امام حسین علیه السّلام تسلیت نگوید و از ثواب دادن حقتعالی به او وی را با خبر نکند و از تربت آن شهید در حالی که آن جناب به روی آن با سر بریده و کشته شده و با بدنی پر از جراحت و بدون یار و یاور افتاده به نزد رسول خدا حمل ننماید؟

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمودند:

بار خدایا کسانی که او را یاری نکردند یاری مکن و آنان که او را کشتند بکش و آنها که او را سر بریدند سرشان را ببر و از آنچه طالب هستند بهره‌مند مساز.

عبد الرحمن می‌گوید:

به خدا قسم یزید ملعون مهلت نیافت و پس از کشتن آن جناب آنچه را که طالب بود نیافت و از آن بهره‌مند نشد، شب با حالتی مست و خارج از حال طبیعی خوابید و صبح کرد در حالی که مرده‌ای بود متغیر گویا او را قیر اندود کرده‌اند، با حالتی غمگین و حسرت و حزن مرد و احدی از آنان که در کشتن سید الشهداء سلام اللّه علیه از او تبعیّت کرده یا در محاربه و جنگ با آن سرور مقابل شدند باقی نماندند مگر آنکه یا مبتلا به دیوانگی و یا جذام و یا برص گردیدند و این امراض در نسل ایشان به ارث باقی ماند خداوند همه آنها را لعن و از رحمت واسعه‌اش دور نماید.

۹- حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ عَبْدِ الْکَرِیمِ بْنِ نَصْرٍ عَنْ عَبْدِ الْکَرِیمِ بْنِ عَمْرٍو عَنِ الْمُعَلَّی بْنِ خُنَیْسٍ قَالَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَصْبَحَ صَبَاحاً فَرَأَتْهُ فَاطِمَةُ بَاکِیاً حَزِیناً فَقَالَتْ مَا لَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَبَی أَنْ یُخْبِرَهَا فَقَالَتْ لَا آکُلُ وَ لَا أَشْرَبُ حَتَّی تُخْبِرَنِی فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَتَانِی بِالتُّرْبَةِ الَّتِی یُقْتَلُ عَلَیْهَا غُلَامٌ لَمْ یُحْمَلْ بِهِ بَعْدُ وَ لَمْ تَکُنْ تَحْمِلُ بِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ هَذِهِ تُرْبَتُهُ حَدَّثَنِی عُبَیْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ هِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ عَمِیرَةَ الْأَسْلَمِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی عَمْرُو بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَنْبَسَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ مِثْلَ حَدِیثِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الزَّعْفَرَانِیِّ سَوَاءً حَدَّثَنِی عُبَیْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ قَالَ حَدَّثَنِی جَعْفَرُ بْنُ سُلَیْمَانَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْغَنَوِیِّ عَنْ سُلَیْمَانَ وَ ذَکَرَ مِثْلَ حَدِیثِ أَبِی الْحُسَیْنِ النَّاقِدِ سَوَاءً

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد، از احمد بن محمّد بن ابی نصر، از عبد الکریم بن عمرو، از معلی بن خنیس نقل کرده که وی گفت:

در صبح روزی حضرت فاطمه علیها السّلام رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم را گریان و محزون دیده پس عرضه داشت: ای رسول خدا شما را چه می‌شود؟

پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم از خبر دادن به ایشان امتناع نمودند.

حضرت فاطمه علیها السّلام عرض کرد: نه غذا خورده و نه آب می‌آشامم تا به من خبر دهید.

پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: جبرئیل خاکی را برایم آورده که بر روی آن جوانی که هنوز مادرش به او باردار نشده کشته خواهد شد و این همان تربت و خاک است (این واقعه زمانی بود که هنوز حضرت فاطمه علیها السّلام به حسین علیه السّلام باردار نشده بودند).

عبید اللّه بن فضل بن محمّد بن هلال می‌گوید:

محمّد بن عمیره اسلمی برایم نقل نمود، وی گفت: عمرو بن عبد اللّه بن عنبسه، از محمّد بن عبد اللّه بن عمرو، از پدرش و او از ابن عباس نقل کرده که وی حدیث را نظیر حدیث ابی عبد اللّه زعفرانی (حدیث هفتم همین باب) نقل نموده:

و عبید اللّه بن فضل برایم نقل نمود، وی گفت: جعفر بن سلیمان، از پدرش، از عبد الرّحمن غنوی، از سلیمان نقل کرد که وی حدیث را نظیر حدیث ابی الحسین الناقد (حدیث هشتم) حکایت نمود.

۱۸]- باب هیجدهم آیاتی که در باره شهادت حضرت امام حسین علیه السّلام نازل شده و بیان انتقام حق تعالی از قاتلین اگر چه در زمانی بس متأخّر باشد

۱- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْقُرَشِیُّ الرَّزَّازُ قَالَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ مُوسَی بْنِ سَعْدَانَ الْحَنَّاطِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَاسِمِ الْحَضْرَمِیِّ عَنْ صَالِحِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ قَضَیْنا إِلی بَنِی إِسْرائِیلَ فِی الْکِتابِ- لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَیْنِ قَالَ قَتْلُ أَمِیرِ الْمُوءْمِنِینَ (علیه السلام) وَ طَعْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیهما السلام) وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا کَبِیراً قَتْلُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیهما السلام) فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما قَالَ إِذَا جَاءَ نَصْرُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) بَعَثْنا عَلَیْکُمْ عِباداً لَنا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ قَوْماً یَبْعَثُهُمْ اللَّهُ قَبْلَ قِیَامِ الْقَائِمِ (علیه السلام) لَا یَدَعُونَ وَتْراً لآِلِ مُحَمَّدٍ إِلَّا أَحْرَقُوهُ- وَ کانَ وَعْداً مَفْعُولًا

محمّد بن جعفر قرشی رزّاز می‌گوید:

محمّد بن حسین بن ابی الخطّاب، از موسی بن سعدان حنّاط، از عبد اللّه بن قاسم حضرمی، از صالح بن سهل از ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل نموده که آن حضرت در ذیل آیه شریفه:

وَ قَضَیْنا إِلی بَنِی إِسْرائِیلَ فِی الْکِتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَیْنِ، فرمودند:

  • نام منبع :
    کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
    موضوع :
    زیارتنامه ها ، سرودها و اناشید مذهبی. مناجاتنامه ها ، مناجات خاص
تعداد بازدید : 5016
صفحه از 133
پرینت  ارسال به