41
کامل الزیارات (همراه با ترجمه)

۲۰- وَ عَنْهُ عَنْ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو مَعْشَرٍ عَنِ الزُّهْرِیِّ قَالَ لَمَّا قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) أَمْطَرَتِ السَّمَاءُ دَماً وَ قَالَ عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ وَ حَدَّثَنِی أَبُو مَعْشَرٍ عَنِ الزُّهْرِیِّ قَالَ لَمَّا قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) لَمْ یَبْقَ فِی بَیْتِ الْمَقْدِسِ حَصَاةٌ إِلَّا وُجِدَ تَحْتَهَا دَمٌ عَبِیطٍ

پدرم علیه الرحمة، از سعد بن عبد اللّه، از نصر بن مزاحم، از عمر بن سعد نقل کرده که وی گفت:

ابو معشر از زهری نقل نمود که وی گفت:

هنگامی که حضرت حسین بن علی علیهما السّلام شهید شدند آسمان خون بارید.

و عمر بن سعد گفت:

ابو معشر، از زهری برایم نقل نمود که وقتی حسین بن علی علیهما السّلام شهید شد در بیت المقدس سنگریزه‌ای باقی نماند مگر وقتی آن را بر می‌داشتیم خون تازه زیرش بود.

۲۱- حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ مَهْزِیَارَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مَهْزِیَارَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَیُّوبَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرْقَدٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ کَانَ الَّذِی قَتَلَ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَلَدَ زِناً وَ الَّذِی قَتَلَ یَحْیَی بْنَ زَکَرِیَّا وَلَدَ زِنًا وَ قَدْ قَالَ احْمَرَّتِ السَّمَاءُ حِینَ قُتِلَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ سَنَةً ثُمَّ قَالَ بَکَتِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ وَ عَلَی یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَ حُمْرَتُهَا بُکَاوءُهَا

پدرم رحمة اللّه علیه از محمّد بن الحسن بن مهزیار، از پدرش، از علی بن مهزیار، از حسن بن سعید، از فضالة بن ایوب، از داود بن فرقد نقل کرده که وی گفت:

از حضرت ابا عبد اللّه علیه السّلام شنیدم که فرمود:

کشنده حضرت حسین بن علی علیهما السّلام زنازاده بود و آن کس که یحیی بن زکریّا را نیز کشت ولد زنا بود، سپس حضرت فرمودند:

هنگامی که حسین بن علی علیهما السّلام کشته شد تا یک سال آسمان سرخ بود، پس از آن فرمودند:

آسمان و زمین بر حسین بن علی علیهما السّلام و یحیی بن زکریا علیهما السّلام گریست و همین سرخی آن گریه وی می‌باشد.

*** ***

*** ***

۲۹]- باب بیست و نهم نوحه‌سرائی طائفه جنّ بر حسین بن علی علیهما السّلام

۱- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْقُرَشِیُّ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ ثَابِتٍ عَنْ حَبِیبِ بْنِ أَبِی ثَابِتٍ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجَةِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) قَالَتْ مَا سَمِعْتُ نَوْحَ الْجِنِّ مُنْذُ قَبَضَ اللَّهُ نَبِیَّهُ إِلَّا اللَّیْلَةَ- وَ لَا أَرَانِی إِلَّا وَ قَدْ أُصِبْتُ بِابْنِی الْحُسَیْنِ قَالَتْ وَ جَاءَتِ الْجِنِّیَّةُ مِنْهُمْ وَ هِیَ تَقُولُ

أَیَا عَیْنَایَ فَانْهَمِلَا بِجُهْدٍ عَلَی رَهْطٍ تَقُودُهُمُ الْمَنَایَا *** ***فَمَنْ یَبْکِی عَلَی الشُّهَدَاءِ بَعْدِی إِلَی مُتَجَبِّرٍ مِنْ نَسْلِ عَبْدٍ

محمّد بن جعفر قرشی رزّاز، از محمّد بن الحسین بن ابی الخطّاب، از نصر بن مزاحم، از عمر بن سعد، از عمرو بن ثابت، از حبیب بن ابی ثابت، از ام سلمه همسر نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم وی گفت:

از زمانی که خداوند منّان روح نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم را قبض فرمود نوحه‌سرائی طائفه جنّ را نشنیدم مگر همان شب (شب رحلت نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) و ندیدم ایشان را مگر وقتی که به مصیبت فرزندم حسین علیه السّلام مبتلا شدم.

ام سلمه می‌فرماید:

در همان زمان جنّیه از طائفه جن آمد در حالی که می‌گفت:

ای دو چشم من با شدّت و زاری گریه کنید، زیرا بعد از من چه کسی بر شهداء بگرید.

زاری کنید بر گروهی که مرگ آنها را به سوی ستمگری از نسل بنده و غلام می‌برد.

۲- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عَمْرِو بْنِ مُسْلِمٍ عَنِ الْمِیثَمِیِّ قَالَ خَمْسَةٌ مِنْ أَهْلِ الْکُوفَةِ أَرَادُوا نَصْرَ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیهما السلام) فَمَرُّوا بِقَرْیَةٍ یُقَالُ لَهَا شَاهِی إِذْ أَقْبَلَ عَلَیْهِمْ رَجُلَانِ شَیْخٌ وَ شَابٌّ- فَسَلَّمَا عَلَیْهِمْ قَالَ فَقَالَ الشَّیْخُ أَنَا رَجُلٌ مِنَ الْجِنِّ وَ هَذَا ابْنُ أَخِی أَرَدْنَا نَصْرَ هَذَا الرَّجُلِ الْمَظْلُومِ- قَالَ فَقَالَ لَهُمْ الشَّیْخُ الْجِنِّیُّ قَدْ رَأَیْتُ رَأْیاً فَقَالَ الْفِتْیَةُ الْإِنْسِیُّونَ وَ مَا هَذَا الرَّأْیُ الَّذِی رَأَیْتَ قَالَ رَأَیْتُ أَنْ أَطِیرَ فَ‌آتِیَکُمْ بِخَبَرِ الْقَوْمِ فَتَذْهَبُونَ عَلَی بَصِیرَةٍ فَقَالُوا لَهُ نِعْمَ مَا رَأَیْتَ- قَالَ فَغَابَ یَوْمَهُ وَ لَیْلَتَهُ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ إِذَا هُمْ بِصَوْتٍ یَسْمَعُونَهُ وَ لَا یَرَوْنَ الشَّخْصَ وَ هُوَ یَقُولُ-

وَ اللَّهِ مَا جِئْتُکُمُ حَتَّی بَصُرْتُ وَ حَوْلَهُ فِتْیَةٌ تَدْمَی نُحُورُهُمُ وَ قَدْ حَثَثْتُ قَلُوصِی کَیْ أُصَادِفَهُمْ کَانَ الْحُسَیْنُ سِرَاجاً یُسْتَضَاءُ فَأَجَابَهُ بَعْضُ الْفِتْیَةِ مِنَ الْإِنْسِیِّینَ یَقُولُ سَاکِنُهُ إِلَی الْقِیَامَةِ یُسْقَی الْغَیْثَ مَمْطُوراً أَنْفُسَهُمْ وَ فَارَقُوا الْمَالَ وَ الْأَحْبَابَ وَ الدُّورا *** ***بِه بِالطَّفِّ مُنْعَفِرَ الْخَدَّیْنِ مَنْحُوراً مِثْلَ الْمَصَابِیحِ یَمْلَوْنَ الدُّجَی نُوراً مِنْ قَبْلِ مَا أَنْ یُلَاقُوا الْخُرُدَ الْحُورَا بِهِ اللَّهُ یَعْلَمُ أَنِّی لَمْ أَقُلْ زُوراً غُرَفٍ وَ لِلْبَتُولِ وَ لِلطَّیَّارِ مَسْرُورا اذْهَبْ فَلَا زَالَ قَبْرٌ أَنْتَ وَ فِتْیَةٌ فَرَغُوا لِلَّهِ سَالِکُهُ وَ قَدْ شَرِبْتَ بِکَأْسٍ کَانَ مغرورا

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از یعقوب بن یزید، از ابراهیم بن عقبه، از احمد بن عمرو بن مسلم، از میثمی نقل کرده که وی گفت:

پنج تن از اهل کوفه به قصد یاری حسین بن علی علیهما السّلام حرکت کردند و به قریه‌ای رسیدند که به آن شاهی می‌گفتند پس دو نفر یکی پیر و دیگری جوان جلوی آنها آمده و به ایشان سلام کردند پیرمرد گفت:

من مردی از طائفه جن هستم و این جوان برادرزاده من بوده و ما قصدمان یاری نمودن به این مظلوم (یعنی حسین بن علی علیهما السّلام) می‌باشد.

پیرمرد جنّی سپس به ایشان گفت: من پیشنهادی دارم.

جوانی از این پنج نفر در جوابش گفت: پیشنهاد چیست؟

پیرمرد جنّی گفت: پیشنهادم این است که من پرواز کرده بروم و سپس خبر این گروه را بیاورم تا شما با بصیرت به طرف مقصدتان بروید.

ایشان در جوابش گفتند: خوبپیشنهادی است.

راوی می‌گوید:

پیرمرد جنّی یک روز و یک شب از نظر ایشان غائب بود پس فردای آن روز ایشان صدائی شنیدند بدون اینکه صاحب آن را ببینند، صدا این بود:

به خدا قسم نیامدم نزد شما مگر آنکه خود دیدم، در زمین طف که سری بریده و دو گونه‌هایش به خاک آلوده بود.

و اطرافش جوانانی افتاده که از حلقومشان خون جاری بود نظیر چراغ‌هائی که تاریکی و ظلمت را بر طرف کرده‌اند.

پیوسته ناقه خود را دواندم تا قبل از آنکه ایشان با حوریه‌های باکره ملاقات کنند مصادف گردم.

حسین علیه السّلام چراغی فروزان بود و خدا می‌داند که من در این گفتار دروغ نمی‌گویم.

حسین علیه السّلام در غرفه‌های بهشت مجاور رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و بتول علیها السّلام و جعفر طیّار بوده در حالی که شادمان و مسرور می‌باشد.

بعضی از جوانان در جواب آن صدا گفتند:

برو پس پاینده و جاوید باد قبری که تو ساکن آن هستی تا قیامت باران بر آن ببارد.

پیمودم راهی را که تو نیز راهرو آن بودی و نوشیدم با کاسه‌ای که بسیار فراخ بود.

و نیز پیمودم راهی را که جوانانی در این راه جان خودشان را تسلیم خدا نموده و از مال و دوستان و خانه‌هایشان جدا گردیدند.

۳- حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ حَکِیمٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ حَدَّثَنِی عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ وَ عَمْرُو بْنُ ثَابِتٍ عَنْ أَبِی زِیَادٍ الْقَنْدِیِّ قَالَ کَانَ الْجَصَّاصُونَ یَسْمَعُونَ نَوْحَ الْجِنِّ حِینَ قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فِی السَّحَرِ بِالْجَبَّانَةِ وَ هُمْ یَقُولُونَ

مَسَحَ الرَّسُولُ جَبِینَهُ أَبَوَاهُ مِنْ عَلْیَا قُرَیْشٍ *** ***فَلَهُ بَرِیقٌ فِی الْخُدُودِ جَدُّهُ خَیْرُ الْجُدُودِ

حکیم بن داود بن حکیم از ام سلمة بن خطّاب نقل کرده که وی گفت:


کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
40

وقتی لباسی را در مقابل آن قرار می‌دادی روی آن اثری شبیه به خون پشه واقع می‌گشت.

۱۳- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُوسَی بْنِ الْفَضْلِ عَنْ حَنَانٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مَا تَقُولُ فِی زِیَارَةِ قَبْرِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَإِنَّهُ بَلَغَنَا عَنْ بَعْضِهِمْ أَنَّهَا تَعْدِلُ حِجَّةً وَ عُمْرَةً- قَالَ لَا تَعْجَبْ [مَا أَصَابَ مَا یَقُولُ]بِالْقَوْلِ هَذَا کُلِّهِ وَ لَکِنْ زُرْهُ وَ لَا تَجْفُهُ فَإِنَّهُ سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ سَیِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ شَبِیهُ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَ عَلَیْهِمَا بَکَتِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ حَدَّثَنِی أَبِی وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ الْوَلِیدِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مِثْلَهُ سَوَاءً حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ تَعَالَی وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ بْنِ بَزِیعٍ عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مِثْلَهُ

پدرم رحمة اللّه علیه و علی بن الحسین از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن عیسی، از موسی بن فضل از حنان نقل کرد که وی گفت:

محضر مبارک امام صادق علیه السّلام عرض کردم: چه می‌فرمائید راجع به زیارت قبر حضرت ابی عبد اللّه الحسین علیه السّلام زیرا از بعضی شما نقل شده که زیارت آن حضرت معادل یک حج و یک عمره می‌باشد؟ حضرت فرمودند:

چه قدر ضعیف است این حدیث، زیارت آن حضرت معادل کلّ این ثواب نیست ولی در عین حال شما آن حضرت را زیارت کرده و به او جفاء نکنید زیرا آن جناب سید شهداء و سید جوانان اهل بهشت و شبیه یحیی بن زکریا است و بر این دو آسمان و زمین گریسته‌اند.

ترجمه:

پدرم و محمّد بن الحسن بن ولید، از محمّد بن الحسن الصفّار، از عبد الصمد ابن محمّد، از حنان بن سدیر، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام مثل همین حدیث را نقل کرده‌اند:

پدرم رحمة اللّه علیه و جماعتی از اساتیدم از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از محمّد بن اسماعیل بن بزیع از حنان بن سدیر از حضرت أبی عبد اللّه علیه السّلام نظیر این حدیث را نقل کرده‌اند.

۱۴- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ غَیْرِ وَاحِدٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ بَشِیرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ مَعْقِلٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ کَانَ قَاتِلُ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَلَدَ زِنًا وَ قَاتِلُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَلَدَ زِناً وَ لَمْ تَبْکِ السَّمَاءُ عَلَی أَحَدٍ إِلَّا عَلَیْهِمَا قَالَ قُلْتُ وَ کَیْفَ تَبْکِی قَالَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ فِی حُمْرَةٍ وَ تَغِیبُ فِی حُمْرَةٍ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْقُرَشِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ بَشِیرٍ بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ

و با همین اسناد مذکور از احمد بن محمّد بن عیسی، از جماعتی، از جعفر بن بشیر، از حمّاد، از عامر بن معقل، از حسن بن زیاد، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

قاتل یحیی بن زکریا و حسین بن علی علیهم السّلام زنا زاده بوده و آسمان بر احدی نگریست مگر بر این دو.

راوی می‌گوید: عرض کردم: چگونه آسمان گریست؟

حضرت فرمودند:

طلوع خورشید و غروبش در سرخی بود.

محمّد بن جعفر قرشی، از محمّد بن الحسین، از جعفر بن بشیر به اسنادش مثل همین حدیث را نقل نموده است.

۱۵- وَ حَدَّثَنِی أَبِی وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ رَحِمَهُمَا اللَّهُ جَمِیعاً عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْوَشَّاءِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِلَالٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ إِنَّ السَّمَاءَ بَکَتْ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ وَ یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَ لَمْ تَبْکِ عَلَی أَحَدٍ غَیْرِهِمَا قُلْتُ وَ مَا بُکَاوءُهَا قَالَ مَکَثُوا أَرْبَعِینَ یَوْماً تَطْلُعُ الشَّمْسُ بِحُمْرَةٍ وَ تَغْرُبُ بِحُمْرَةٍ قُلْتُ فَذَاکَ بُکَاوءُهَا قَالَ نَعَمْ

پدرم و علی بن الحسین رحمة اللّه علیهما جملگی از سعد بن عبد اللّه، از احمد ابن محمّد بن عیسی، از حسن بن علی الوشّاء، از حمّاد بن عثمان، از عبد اللّه بن هلال، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن جناب می‌فرمودند:

آسمان بر حسین بن علی و یحیی بن زکریا علیهم السّلام گریسته و بر احدی غیر این دو گریه نکرده است.

عرض کردم: چگونه آسمان گریسته است؟

حضرت فرمودند:

تا چهل روز طلوع و غروبش در سرخی بود.

عرض کردم: گریه آسمان این گونه بوده است؟

حضرت فرمودند: بلی.

۱۶- وَ عَنْهُمَا عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْبَرْقِیِّ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِیِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْحَکَمِ النَّخَعِیِّ عَنْ کَثِیرِ بْنِ شِهَابٍ الْحَارِثِیِّ قَالَ بَیْنَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ أَمِیرِ الْمُوءْمِنِینَ (علیه السلام) فِی الرَّحَبَةِ إِذْ طَلَعَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) عَلَیْهِ فَضَحِکَ عَلِیٌّ (علیه السلام) ضَحِکاً حَتَّی بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ ذَکَرَ قَوْماً وَ قَالَ فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَیَقْتُلُنَّ هَذَا وَ لَتَبْکِیَنَّ عَلَیْهِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ

از پدرم و علی بن الحسین از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد، از برقی (محمّد بن خالد)، از عبد العظیم بن عبد اللّه الحسنی، از حسن بن الحکم النخعی، از کثیر بن شهاب حارثی، وی گفت:

هنگامی که محضر مبارک امیر الموءمنین علیه السّلام در رحبه نشسته بودیم، در این وقت حضرت حسین علیه السّلام بر آن جناب وارد گشت، امیر الموءمنین چنان خندیدند که دندان‌های عقل آن جناب ظاهر گردید سپس فرمودند:

خداوند متعال در قرآن کریم قومی را یاد کرده و می‌فرماید:

فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ قسم به کسی که حبّه را شکافت و بنده را آفرید این (یعنی حضرت حسین علیه السّلام) را البته خواهند کشت و قطعا آسمان و زمین بر او می‌گریند.

۱۷- وَ حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْبَرْقِیِّ عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ أَبِی سَلَمَةَ قَالَ قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (علیهما السلام) مَا بَکَتِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا عَلَی یَحْیَی بْنِ زَکَرِیَّا وَ الْحُسَیْنِ ع

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد، از برقی، از عبد العظیم، از حسن، از ابی سلمه نقل کرده که گفت:

حضرت جعفر بن محمّد علیهما السّلام فرمودند:

آسمان و زمین بر احدی نگریسته مگر بر یحیی بن زکریّا و حسین بن علی علیهما السّلام.

۱۸- حَدَّثَنِی أَبِی وَ أَخِی رَحِمَهُمَا اللَّهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ وَ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی جَمِیعاً عَنِ الْعَمْرَکِیِّ بْنِ عَلِیٍّ الْبُوفَکِیِّ قَالَ حَدَّثَنَا یَحْیَی وَ کَانَ فِی خِدْمَةِ أَبِی جَعْفَرٍ الثَّانِی (علیه السلام) عَنْ عَلِیٍّ عَنْ صَفْوَانَ الْجَمَّالِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ فِی طَرِیقِ الْمَدِینَةِ وَ نَحْنُ نُرِیدُ المکة [مَکَّةَ فَقُلْتُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا لِی أَرَاکَ کَئِیباً حَزِیناً مُنْکَسِراً فَقَالَ لَوْ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ لَشَغَلَکَ عَنْ مَسْأَلَتِی قُلْتُ فَمَا الَّذِی تَسْمَعُ قَالَ ابْتِهَالَ الْمَلَائِکَةِ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَی قَتَلَةِ أَمِیرِ الْمُوءْمِنِینَ وَ قَتَلَةِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ نَوْحَ الْجِنِّ وَ بُکَاءَ الْمَلَائِکَةِ الَّذِینَ حَوْلَهُ وَ شِدَّةَ جَزَعِهِمْ فَمَنْ یَتَهَنَّأُ مَعَ هَذَا بِطَعَامٍ أَوْ بِشَرَابٍ أَوْ نَوْمٍ وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ

پدر و برادرم رحمة اللّه علیهما، از احمد بن ادریس و محمّد بن یحیی، جملگی از عمرکی بن علی بوفکی نقل کرده که وی گفت:

یحیی که در خدمت حضرت ابی جعفر ثانی علیه السّلام بود از علی و او از صفوان جمّال و او از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرد که وی گفت:

در راه مدینه بودیم ولی قصدمان مکّه بود بهر صورت در راه مدینه از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام سوءال کرده و محضر مبارکش عرض کردم:

ای پسر رسول خدا (ص): شما را چه می‌شود که غمگین و ناراحت و شکسته حال می‌بینم؟

حضرت فرمودند:

اگر می‌شنیدی آنچه را که من می‌شنوم دیگر از من چنین سوءالی نمی‌کردی.

عرض کردم: چه چیز می‌شنوید؟ حضرت فرمودند: تضرّع ملائکه به درگاه الهی و نفرینشان نسبت به کشندگان امیر الموءمنین و حضرت حسین بن علی علیهما السّلام و نیز نوحه و زاری جن و گریستن فرشتگانی که در اطراف قبر آن حضرت هستند بنا بر این کیست که با شنیدن چنین صداهائی غذا و شراب یا خواب بر او گوارا باشد؟!!

۱۹- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الْبَرْقِیِّ عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِیِّ الْعَلَوِیِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْحَکَمِ النَّخَعِیِّ عَنْ کَثِیرِ بْنِ شِهَابٍ الْحَارِثِیِّ قَالَ بَیْنَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ أَمِیرِ الْمُوءْمِنِینَ (علیه السلام) بِالرَّحَبَةِ إِذْ طَلَعَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) قَالَ فَضَحِکَ عَلِیٌّ (علیه السلام) حَتَّی بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ ذَکَرَ قَوْماً فَقَالَ فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَیَقْتُلُنَّ هَذَا وَ لَتَبْکِیَنَّ عَلَیْهِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه و عبد اللّه بن جعفر حمیری، از احمد ابن محمّد بن عیسی، از محمّد بن خالد برقی از عبد العظیم بن عبد اللّه الحسینی العلوی، از حسن بن حکم النخعی از کثیر بن شهاب حارثی نقل کرده که وی گفت: در رحبه محضر مبارک امیر الموءمنین علیه السّلام نشسته بودیم در این هنگام حضرت حسین علیه السّلام ظاهر شدند، پس امیر الموءمنین علیه السّلام چنان خندیدند که دندان‌های عقلشان پیدا شد سپس فرمودند:

خداوند متعال در قرآن کریمش قومی را یاد کرده و فرموده:

فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ.

قسم به کسی که حبّه را شکافته و بنده را آفریده البته این (حضرت حسین علیه السّلام) را خواهند کشت. و آسمان و زمین بر او می‌گردید.

  • نام منبع :
    کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
    موضوع :
    زیارتنامه ها ، سرودها و اناشید مذهبی. مناجاتنامه ها ، مناجات خاص
تعداد بازدید : 5632
صفحه از 133
پرینت  ارسال به