43
کامل الزیارات (همراه با ترجمه)

حسین بن موسی اصم از عمرو، از جابر، از حضرت محمّد بن علی علیهما السّلام نقل کرد که آن حضرت فرمودند:

هنگامی که حضرت حسین علیه السّلام با افراد و نفرات از مدینه آهنگ خروج نمودند زنان بنی عبد المطّلب پیش آمده پس برای نوحه‌سرائی و گریستن اجتماع نمودند، امام حسین علیه السّلام در میان ایشان راه می‌رفتند و می‌فرمودند:

شما را به خدا سوگند می‌دهم که معصیت خدا و رسولش را نکرده و نوحه سر نداده و آشکارا نگریید.

زنان بنی عبد المطلب محضر مبارکش عرضه داشتند: پس برای چه کسی نوحه و گریه را ذخیره نمائیم امروز مانند روزی است که در آن رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم

از دنیا رفتند و همانند روزی است که حضرت علی و فاطمه علیهما السّلام از دنیا رحلت نمودند و همچون روزی است که رقیه و زینب و ام کلثوم (دختران رسول خدا (ص» ارتحال نمودند؟!! فدایت شویم تو را به خدا سوگند که از مرگ کناره بگیر ای دوست خوبان از اهل قبور و سپس برخی از عمّه‌های آن حضرت جلو آمده در حالی که می‌گریست عرض کرد:

ای حسین شاهد باش شنیدم صدای جنّیان را که برای شما نوحه‌سرائی کرده و می‌گویند:

همانا مقتول و کشته شده در سرزمین طف از آل هاشم است که پست‌ترین و ذلیل‌ترین مردم از قریش او را مقتول ساخته است.

حبیب رسول خدا بد نبود، مصیبت تو بینی‌ها را بریده و حقیر نموده است.

و زنان بنی عبد المطلب نیز گفتند:

برای حسین که سرور و آقای همه است گریه کنید و بخاطر شهادتش موی‌ها سفید شد.

بخاطر شهادتش به زلزله مبتلا شدید، بخاطر شهادتش ماه گرفته شد.

بخاطر شهادتش افق آسمان در غروب و سحر سرخ گردید.

بخاطر شهادتش خورشید شهرها و نور آن کدر شد و مساکن و منازل تار و ظلمانی گردید او فرزند فاطمه‌ایست که از خلائق و بشر به مصیبت گرفتار گردید.

بواسطه شهادت و قتل آن جناب خواری به ما رسیده و به سبب آن بینی‌ها قطع و به هلاکت افتاده‌ایم.

۱۰- حَدَّثَنِی أَبِی وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی الْمُعَاذِیِّ عَنْ عَبَّادِ بْنِ یَعْقُوبَ عَنْ عَمْرِو بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ عِکْرِمَةَ قَالَ أَصْبَحْنَا لَیْلَةَ قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) بِالْمَدِینَةِ فَإِذَا مَوْلًی لَنَا یَقُولُ سَمِعْنَا الْبَارِحَةَ مُنَادِیاً یُنَادِی وَ یَقُولُ

أَیُّهَا الْقَاتِلُونَ جَهْلًا کُلُّ أَهْلِ السَّمَاءِ یَدْعُو قَدْ لُعِنْتُمْ عَلَی لِسَانِ بْنِ *** ***حُسَیْنا أَبْشِرُوا بِالْعَذَابِ وَ التَّنْکِیلِ عَلَیْکُمْ مِنْ نَبِیٍّ وَ مُرْسَلٍ وَ قَبِیْلٍ دَاوُدَ وَ ذِی الرُّوحِ حَامِلِ الْإِنْجِیلِ

پدرم رحمة اللّه علیه و جماعتی از اساتیدم، از سعد بن عبد اللّه، از محمّد بن یحیی معاذی، از عبّاد بن یعقوب، از عمرو بن ثابت، از عمرو بن عکرمه نقل کرده‌اند که وی گفت:

بامداد روزی که حضرت حسین بن علی علیهما السّلام شهید شدند ما در مدینه صبح نمودیم در این هنگام غلامی که داشتیم گفت: شب گذشته شنیدیم منادی نداء می‌کرد و می‌گفت:

ای کسانی که حسین را از روی ستم و جور کشتید بشارت باد شما را به عذاب و عقوبتی سخت.

تمام اهل آسمان شما را نفرین می‌کنند، چه انبیاء و چه فرشته‌گان و چه کارگذاران.

بر زبان ابن داود و عیسی بن مریم که صاحب روح و حامل انجیل بوده لعن شده‌اید.

۱۱- حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ حَکِیمٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ حَدَّثَنِی عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّیِّ قَالَ حَدَّثَتْنِی جَدَّتِی أَنَّ الْجِنَّ لَمَّا قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) بَکَتْ عَلَیْهِ بِهَذِهِ الْأَبْیَاتِ

یَا عَیْنُ جُودِی بِالْعَبَر ابْکِی بْنَ فَاطِمَةَ الَّذِی الْجِنُّ تَبْکِی شَجْوَهَا قُتِلَ الْحُسَیْنُ وَ رَهْطُهُ فَلَأَبْکِیَنَّکَ حُرْقَةً وَ لَأَبْکِیَنَّکَ مَا جَرَی *** ***وَ ابْکِی فَقَدْحَقَّ الْخَبَرُ وَرَدَ الْفُرَاتَ فَمَا صَدَر لَمَّا أَتَی مِنْهُ الْخَبَرُ تَعْساً لِذَلِکَ مِنْ خَبَرٍ عِنْدَ الْعِشَاءِ وَ بِالسَّحَرِ عِرْقٌ وَ مَا حَمَلَ الشَّجَرُ

حکیم بن داود بن حکیم از سلمة بن خطاب نقل کرده که وی گفت:

عبد اللّه بن محمّد بن سنان، از عبد اللّه بن قاسم بن حارث، از داود رقّی برایم نقل کرد و گفت:

جدّه‌ام حکایت نمود که وقتی حضرت حسین علیه السّلام شهید شدند طائفه جنّ بر آن حضرت گریسته و این ابیات را می‌خواند:

ای چشم اشک بریز و گریه کن پس محقّقا خبر شهادت حضرت حسین علیه السّلام حق و راست می‌باشد.

گریه کن برای فرزند فاطمه که به فرات داخل شد و از آن برنگشت.

جنّ برای حزن و غم فاطمه می‌گرید زمانی که از حسین علیه السّلام خبر شهادتش برسد.

حسین علیه السّلام و یارانش کشته شدند، افسوس از چنین خبری.

صبح و شام البتّه البتّه برایت اشک سوزان می‌ریزم.

البته البته آن قدر برایت اشک بریزم که ریشه‌ها را روان و درختان را ببرد.

۳۰]- باب سی‌ام نفرین و لعنت نمودن کبوتران در حق قاتلین حضرت امام حسین علیه السّلام

۱- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ عَنْ [عَلِیِّ بْنِ هَارُونَ]عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ یَزِیدَ النَّوْفَلِیِّ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ أَبِی زِیَادٍ السَّکُونِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ اتَّخِذُوا الْحَمَامَ الرَّاعِبِیَّةَ فِی بُیُوتِکُمْ فَإِنَّهَا تَلْعَنُ قَتَلَةَ الْحُسَیْنِ ع

پدرم رحمة اللّه علیه و علی بن الحسین، از علی بن ابراهیم بن هاشم، از پدرش، از حسین بن یزید نوفلی، از اسماعیل بن ابی زیاد سکونی از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

کبوتر خوانا را در خانه‌هایتان نگهداری کنید زیرا این حیوان قاتلین امام حسین علیه السّلام را لعنت می‌کند.

۲- حَدَّثَنِی أَبِی وَ أَخِی وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ جَمِیعاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْجَامُورَانِیِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ صَنْدَلٍ [صَفْوَانَ]عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرْقَدٍ قَالَ کُنْتُ جَالِساً فِی بَیْتِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فَنَظَرْتُ إِلَی الْحَمَامِ الرَّاعِبِیِّ یُقَرْقِرُ طَوِیلًا فَنَظَرَ إِلَیَّ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فَقَالَ یَا دَاوُدُ أَ تَدْرِی مَا یَقُولُ هَذَا الطَّیْرُ قُلْتُ لَا وَ اللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ تَدْعُو عَلَی قَتَلَةِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّع فَاتَّخِذُوهُ فِی مَنَازِلِکُمْ وَ حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْجَامُورَانِیِّ بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ

پدر و برادرم و علی بن الحسین و محمّد بن الحسن جملگی از احمد بن ادریس بن احمد، از ابی عبد اللّه جامورانی از حسن بن علیّ بن ابی حمزه از صندل (صفوان نسخه ب) از داود بن فرقد نقل کرده‌اند وی گفت:

در خانه امام صادق علیه السّلام نشسته بودم، چشمم به کبوتر خوانا افتاد که مشغول خواندن بود و زیاد می‌خواند، امام علیه السّلام به من نگاه نموده و فرمودند:

ای داود می‌دانی این حیوان چه می‌گوید؟

عرض کردم: خیر فدایت شوم.

حضرت فرمودند: قاتلین حسین بن علی علیهما السّلام را نفرین می‌کند از این حیوان تهیه کنید و در منازلتان نگهداری کنید.

و پدرم رحمة اللّه علیه و جماعتی از اساتیدم از سعد بن عبد اللّه، از ابی عبد اللّه جامورانی به اسنادش مثل همین حدیث را نقل کرده‌اند.

۳۱]- باب سی و یکم نوحه‌سرائی و ذکر مصیبت نمودن جغد بر حضرت امام حسین علیه السّلام

۱- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِیدِ وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی بْنِ عُبَیْدٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَی عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی غُنْدَرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ فِی الْبُومَةِ قَالَ هَلْ أَحَدٌ مِنْکُمْ رَآهَا بِالنَّهَارِ قِیلَ لَهُ لَا تَکَادُ تَظْهَرُ بِالنَّهَارِ وَ لَا تَظْهَرُ إِلَّا لَیْلًا قَالَ أَمَا إِنَّهَا لَمْ تَزَلْ تَأْوِی الْعُمْرَانَ أَبَداً فَلَمَّا أَنْ قُتِلَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) آلَتْ عَلَی نَفْسِهَا أَنْ لَا تَأْوِیَ الْعُمْرَانَ أَبَداً وَ لَا تَأْوِیَ إِلَّا الْخَرَابَ فَلَا تَزَالُ نَهَارَهَا صَائِمَةً حَزِینَةً حَتَّی یَجُنَّهَا اللَّیْلُ فَإِذَا جَنَّهَا اللَّیْلُ فَلَا تَزَالُ تَرِنُّ [تَرِثُ]عَلَی الْحُسَیْنِ (علیه السلام) حَتَّی تُصْبِحَ

محمّد بن الحسین بن احمد بن ولید و جماعتی از اساتیدم، از سعد بن عبد اللّه، از محمّد بن عیسی بن عبید، از صفوان بن یحیی، از حسین بن ابی غندر، از حضرت أبی عبد اللّه علیه السّلام، وی گفت:


کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
42

عمر بن سعد و عمرو بن ثابت از ابی زیاد قندی برایم نقل نمود، وی گفت:

زمانی که حضرت امام حسین علیه السّلام شهید شدند گچ‌کارها در وقت سحر نوحه‌سرائی‌های طائفه جنّ را در قبرستان می‌شنیدند، ایشان می‌گفتند:

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم پیشانی او را دست کشید پس در رخش نوری ساطع است.

پدر و مادرش از برترین افراد قریش بوده، جدّ بزرگوارش بهترین جدّها است.

۴- حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ حَکِیمٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ قَالَ عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنِی الْوَلِیدُ بْنُ غَسَّانَ عَمَّنْ حَدَّثَهُ قَالَ کَانَتِ الْجِنُّ تَنُوحُ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّع تَقُولُ-

لِمَنِ الْأَبْیَاتُ بِالطَّفِّ عَلَی کُرْهٍ بَنَیْنَهُ تِلْکَ أَبْیَاتُ الْحُسَیْنِ یَتَجَاوَبْنَ الرَّنِینَةَ

حکیم بن داود بن حکیم از سلمة بن خطّاب نقل کرده که وی گفت:

عمر بن سعد گفت: ولید بن غسّان از کسی که برایش نقل نمود برایم حدیثی چنین نقل کرد وی گفت:

طائفه جن بر حسین بن علی علیهما السّلام نوحه‌سرائی کرده و می‌گفتند:

این اشعار و ابیات که در سرزمین طفّ در ترسیم بلاهای وارده بر فرزندانش سروده شده از کیست؟

این ابیات حسین علیه السّلام را صداهای حزین و همراه با گریه پاسخ خواهند داد.

۵- حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ حَکِیمٍ عَنْ سَلَمَةَ قَالَ حَدَّثَنِی أَیُّوبُ بْنُ سُلَیْمَانَ بْنِ أَیُّوبَ الْفَزَارِیُّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَزَوَّرِ قَالَ سَمِعْتُ لَیْلَی وَ هِیَ تَقُولُ سَمِعْتُ نَوْحَ الْجِنِّ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّع وَ هِیَ تَقُولُ

یَا عَیْنُ جُودِی بِالدُّمُوعِ یَا عَیْنُ أَلْهَاکِ الرُّقَادُ بِطِیْبِهِ بَاتَتْ ثَلَاثاً بِالصَّعِیدِ *** ***فَإِنَّمَا یَبْکِی الْحَزِینُ بِحُرْقَةٍ وَ تَفَجُّعٍ مِنْ ذِکْرِ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَوَجُّعٍ جُسُومُهُمْ بَیْنَ الْوُحُوشِ وَ کُلُّهُمْ فِی مَصْرَعٍ

حکیم بن داود بن حکیم از سلمة نقل کرده که وی گفت:

ایّوب بن سلیمان بن ایّوب الفزاری، از علی بن حزوّر برایم نقل کرد از لیلی شنید که وی گفت:

نوحه‌سرائی طائفه جنّ بر حسین بن علی علیهما السّلام را شنیدم که می‌گفتند:

ای چشم اشک بریز، زیرا می‌گرید شخص حزین با سوز و دلتنگی.

ای چشم مردم به واسطه خوشی و خوش‌گذرانی تو را از یاد آل محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و هم دردی با ایشان بازداشته و غافل کرده‌اند.

سه شب را آل محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم به روز آورده در حالی که ابدان طاهره آنها روی خاک بین حیوانات وحشی بوده و جملگی در قتلگاه افتاده‌اند.

۶- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِی حَمَّادٍ عَنْ أَبِی لَیْلَی الْوَاسِطِیِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَسَّانَ الْکِنَانِیِّ قَالَ بَکَتِ الْجِنُّ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّع فَقَالَتْ

مَا ذَا تَقُولُونَ إِذْ قَالَ النَّبِیُّ لَکُمْ بِأَهْلِ بَیْتِی وَ إِخْوَانِی وَ مَکْرُمَتِ *** ***مَا ذَا فَعَلْتُمْ وَ أَنْتُمْ آخِرُ الْأُمَمِ مِنْ بَیْنِ أَسْرَی وَ قَتْلَی ضُرِّجُوا بِدَمٍ

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از محمّد بن الحسین، از نصر بن مزاحم، از عبد الرحمن بن أبی حماد، از ابی لیلی واسطی، از عبد اللّه بن حسان کنانی نقل کرده که وی گفت:

طائفه جن بر حضرت حسین بن علی علیهما السّلام گریسته و گفتند:

چه خواهید گفت زمانی که نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم به شما بفرماید:

شما که آخرین امّت‌ها می‌باشید چه کردید با اهل بیت و برادران و خویشان من، برخی را اسیر و بعضی را کشته و آلوده به خون خود کردید.

۷- حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ حَکِیمٍ قَالَ حَدَّثَنِی سَلَمَةُ قَالَ حَدَّثَنِی عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلَّادٍ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا (علیه السلام) قَالَ بَیْنَمَا الْحُسَیْنُ (علیه السلام) یَسِیرُ فِی جَوْفِ اللَّیْلِ وَ هُوَ مُتَوَجِّهٌ إِلَی الْعِرَاقِ وَ إِذَا بِرَجُلٍ یَرْتَجِزُ وَ یَقُولُ

حکیم بن داود بن حکیم می‌گوید:

سلمه برایم نقل نمود و گفت:

علی بن حسن، از معمّر بن خلّاد، از ابی الحسن الرّضا علیه السّلام نقل نمود که آن حضرت فرمودند:

هنگامی که حضرت امام حسین علیه السّلام در دل شب حرکت کرده و بطرف عراق متوجّه شدند در راه به شخصی برخوردند که رجز می‌خواند و می‌گفت:

۸- وَ حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلَّادٍ عَنِ الرِّضَا (علیه السلام) مِثْلَ أَلْفَاظِ

سَلَمَةَ قَالَ وَ هُوَ یَقُولُ

یَا نَاقَتِی لَا تَذْعَرِی مِنْ زَجْرٍ بِخَیْرِ رُکْبَانٍ وَ خَیْرِ سَفْرٍ بِمَاجِدِ الْجِدِّ رَحِیبِ الصَّدْرِ *** ***و شَمِّرِی قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ حَتَّی تَحَلَّیْ بِکَرِیمِ الْقَدْرِ أَبَانَهُ اللَّهُ لِخَیْرِ أَمْرٍ

ثَمَّةَ أَبْقَاهُ بَقَاءَ الدَّهْرِ فَقَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ ع

سَأَمْضِی وَ مَا بِالْمَوْتِ عَارٌ عَلَی الْفَتَی وَ وَاسَی الرِّجَالَ الصَّالِحِینَ فَإِنْ عِشْتُ لَمْ أَقْدَمْ [أَنْدَمْ وَ إِنْ *** ***إِذَا مَا نَوَی حَقّاً وَ جَاهَدَ مُسْلِماً بِنَفْسِهِ وَ فَارَقَ مَثْبُوراً وَ خَالَفَ مُجْرِماً مِتُّ لَمْ أُلَمْ کَفَی [بِکَ ذُلًّا أَنْ تَعِیشَ وَ تُرْغَمَا

بِکَ مَوْتاً أَنْ تُذَلَّ وَ تُرْغَمَا

و پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از معمّر بن خلّاد نقل کرد که وی از حضرت رضا علیه السّلام عین الفاظ سلمه را حکایت نمود، وی گفت آن مردی که رجز می‌خواند می‌گفت:

ای شتر خوف و هراس مکن از زجر و نهی من و سرعت کن و بشتاب پیش از آنکه صبح طلوع کند.

تا برسانی من را به بهترین سوار و بهترین سفر و به کسی که اصل و نسبش کریم و جدّش بزرگ و سینه‌اش فراخ و با ظرفیّت است، خداوند بواسطه بهترین اعمال او را اجر و ثواب دهد و سپس تا مادامی که روزگار باقی است خداوند او را باقی بدارد.

سپس حضرت حسین بن علی علیهما السّلام فرمودند:

عنقریب از این روزگار و دنیا می‌گذرم و مرگ بر جوانمرد ننگ و عار نیست زمانی که عزم و نیّتش حقّ بوده و در حالی که مسلمان است جهاد کند.

مرگ بر جوانمرد عار نیست زمانی که با مردان صالح و نیکوکار به مواسات رفتار کرده و از شخص معذّب و هلاک شده فاصله گرفته و با مجرم و ستمکار به مخالفت برخیزد.

بنا بر این اگر زنده ماندم پشیمان نیستم و اگر مرگ مرا دریافت ملامت زده نخواهم بود ولی همین خواری و ذلّت برای تو کافی است که زندگانی می‌کنی و مرتکب اعمال ناپسند می‌گردی.

۹- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی الْمُعَاذِیِّ قَالَ حَدَّثَنِی الْحُسَیْنُ [الْحَسَنُ]بْنُ مُوسَی الْأَصَمُّ عَنْ عَمْرٍو عَنْ جَابِرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ (علیهما السلام) قَالَ لَمَّا هَمَّ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) بِالشُّخُوصِ عَنِ الْمَدِینَةِ أَقْبَلَتْ نِسَاءُ بَنِی عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاجْتَمَعْنَ لِلنِّیَاحَةِ حَتَّی مَشَی فِیهِنَّ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فَقَالَ أَنْشُدُکُنَّ اللَّهَ أَنْ تُبْدِینَ هَذَا الْأَمْرَ مَعْصِیَةً لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ فَقَالَتْ لَهُ نِسَاءُ بَنِی عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلِمَنْ نَسْتَبْقِی النِّیَاحَةَ وَ الْبُکَاءَ فَهُوَ عِنْدَنَا کَیَوْمٍ مَاتَ فِیهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ رُقَیَّةُ وَ زَیْنَبُ وَ أُمُّ کُلْثُومٍ فَنَنْشُدُکَ اللَّهَ جَعَلَنَا اللَّهُ فِدَاکَ مِنَ الْمَوْتِ یَا حَبِیبَ الْأَبْرَارِ مِنْ أَهْلِ الْقُبُورِ وَ أَقْبَلَتْ بَعْضُ عَمَّاتِهِ تَبْکِی وَ تَقُولُ أَشْهَدُ یَا حُسَیْنُ لَقَدْ سَمِعْتُ الْجِنَّ نَاحَتْ بِنَوْحِکَ وَ هُمْ یَقُولُونَ

فَإِنَّ قَتِیلَ الْطَّفِّ مِنْ آلِ هَاشِمٍ حَبِیبُ رَسُولِ اللَّهِ لَمْ یَکُ وَ قُلْنَ أَیْضاً أَبْکِی حُسَیْناً وَ لِقَتْلِهِ زُلْزِلْتُمُ وَ احْمَرَّتْ آفَاقُ السَّمَاءِ وَ تَغَبَّرَتْ شَمْسُ الْبِلَادِ ذَاکَ بْنُ فَاطِمَةَ الْمُصَابُ أَوْرَثْتَنَا ذُلًّا بِهِ *** ***أَذَلَّ رِقَاباً مِنْ قُرَیْشٍ فَذَلَّتْ فَاحِشاً أَبَانَتْ مُصِیبَتُکَ الْأُنُوفَ وَ جَلَّتْ سَیِّداً وَ لِقَتْلِهِ شَابَ الشَّعَرُ وَ لِقَتْلِهِ انْکَسَفَ الْقَمَرُ مِنَ الْعَشِیَّةِ وَ السَّحَرِ بِهِمْ وَ أَظْلَمَتِ الْکُوَرُ بِهِ الْخَلَائِقُ وَ الْبَشَرُ جَدَعَ الْأُنُوفَ مَعَ الْغُرَرِ

پدرم رحمة اللّه علیه و جماعتی از اساتیدم، از سعد بن عبد اللّه بن ابی خلف، از محمّد بن یحیی معاذی نقل کرده‌اند که وی گفت:

  • نام منبع :
    کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
    موضوع :
    زیارتنامه ها ، سرودها و اناشید مذهبی. مناجاتنامه ها ، مناجات خاص
تعداد بازدید : 5037
صفحه از 133
پرینت  ارسال به