49
کامل الزیارات (همراه با ترجمه)

حضرت علی بن الحسین علیهما السّلام به فرزندان عقیل میل و توجّه خاصّی داشتند. به حضرت عرض شد: چه طور به این بنی اعمامتان (اولاد عقیل) توجّه و تمایل دارید نه به آل و فرزندان جعفر؟

حضرت فرمودند:

یادم می‌آید از روزی که ایشان همراه ابی عبد اللّه الحسین علیه السّلام به چه مصیبت‌هائی گرفتار شدند پس به حالشان رقّت می‌کنم.

۳۶]- باب سی و ششم حضرت امام حسین علیه السّلام کشته اشگ بوده و هیچ موءمنی او را یاد نمی‌کند مگر آنکه برایش می‌گرید

۱- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَحِمَهُمُ اللَّهُ جَمِیعاً عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ سَعِیدِ بْنِ جَنَاحٍ عَنْ أَبِی یَحْیَی الْحَذَّاءِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ نَظَرَ أَمِیرُ الْمُوءْمِنِینَ (علیه السلام) إِلَی الْحُسَیْنِ فَقَالَ یَا عَبْرَةَ کُلِّ مُوءْمِنٍ فَقَالَ أَنَا یَا أَبَتَاهْ قَالَ نَعَمْ یَا بُنَیَّ

پدرم و علی بن الحسین و محمّد بن الحسن رحمة اللّه علیهم جملگی از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی از سعید بن جناح از ابی یحیی حذّاء، از برخی اصحاب از حضرت أبی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده‌اند که آن حضرت فرمودند:

امیر الموءمنین علیه السّلام به حضرت حسین علیه السّلام نظر نموده پس فرمودند:

ای اشک هر موءمنی.

حضرت حسین علیه السّلام عرض نمود:

ای پدر من اشگ هر موءمنی هستم؟

امیر الموءمنین علیه السّلام فرمود:

بلی پسرم.

۲- حَدَّثَنِی جَمَاعَةُ مَشَایِخِی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی الْعَطَّارِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی عُثْمَانَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُغِیرَةِ عَنْ أَبِی عُمَارَةَ الْمُنْشِدِ قَالَ مَا ذُکِرَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی یَوْمٍ قَطُّ فَرُئِیَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مُتَبَسِّماً فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ إِلَی اللَّیْلِ وَ کَانَ (علیه السلام) یَقُولُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) عَبْرَةُ کُلِّ مُوءْمِنٍ

جماعتی از اساتیدم از محمّد بن یحیی عطّار، از حسین بن عبد اللّه، از حسن این علی بن ابی عثمان، از حسن بن علی بن عبد اللّه بن مغیره، از أبی عماره منشد نقل کرده‌اند که وی گفت:

نام حضرت امام حسین علیه السّلام هرگز در روزی نزد امام صادق علیه السّلام برده نشد که در آن روز ایشان متبسّم و خندان باشند و می‌فرمودند:

حسین علیه السّلام اشگ هر موءمنی می‌باشد.

یعنی یاد امام حسین علیه السّلام سبب اشگ هر موءمنی می‌باشد.

۳- حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُوسَی الْخَشَّابِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ لَا یَذْکُرُنِی مُوءْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَرَ

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از حسن بن موسی خشاب، از اسماعیل بن مهران، از علی بن ابی حمزه، از أبی بصیر نقل کرده که وی گفت:

امام صادق علیه السّلام فرمودند:

حضرت حسین بن علی فرمودند: من کشته اشگ هستم، هیچ موءمنی من را یاد نمی‌کند مگر آنکه با یاد من طلب اشگ می‌کند.

۴- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُوسَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ جَابِرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قَالَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ

پدرم رحمة اللّه علیه از سعد بن عبد اللّه، از حسن بن موسی، از محمّد بن سنان، از اسماعیل بن جابر، از حضرت أبی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

حضرت امام حسین علیه السّلام فرمودند: من کشته اشگ هستم.

۵- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنِ الْحَکَمِ بْنِ مِسْکِینٍ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ

محمّد بن جعفر رزّاز، از محمّد بن الحسین، از حکم بن مسکین، از أبی بصیر، از حضرت أبی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

حضرت حسین بن علی علیه السّلام فرمودند: من کشته اشگ هستم.

۶- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الْبَرْقِیِّ عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ الْخَزَّازِ عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ کُنَّا عِنْدَهُ فَذَکَرْنَا الْحُسَیْنَ (علیه السلام) وَ عَلَی قَاتِلِهِ لَعْنَةُ اللَّهِ فَبَکَی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ بَکَیْنَا قَالَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ قَالَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ لَا یَذْکُرُنِی مُوءْمِنٌ إِلَّا بَکَی وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ

محمّد بن الحسن، از محمّد بن الحسن الصّفار، از احمد بن محمّد بن عیسی از محمّد بن خالد برقی، از ابان احمر، از محمّد بن الحسین الخزّاز، از هارون بن خارجه، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده وی گفت:

محضر مبارک امام صادق علیه السّلام بودیم، پس نام امام حسین علیه السّلام و علی قاتله لعنة اللّه را بردیم، حضرت گریستند و ما نیز گریستیم.

راوی می‌گوید: امام علیه السّلام سر مبارکشان را بلند کرده و فرمودند:

حضرت امام حسین علیه السّلام فرمودند:

من کشته اشک هستم، یاد نمی‌کند من را هیچ موءمنی مگر آنکه می‌گرید...

۷- حَدَّثَنِی عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ السَّعْدَآبَادِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی أَحْمَدُ بْنُ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِیُّ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ مُسْکَانَ عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قَالَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ قُتِلْتُ مَکْرُوباً وَ حَقِیقٌ عَلَیَّ أَنْ لَا یَأْتِیَنِی مَکْرُوبٌ قَطُّ إِلَّا رَدَّهُ اللَّهُ وَ أَقْلَبَهُ إِلَی أَهْلِهِ مَسْرُوراً حَدَّثَنِی حَکِیمُ بْنُ دَاوُدَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مِثْلَهُ

علی بن الحسین سعدآبادی می‌گوید:

احمد بن ابی عبد اللّه برقی از پدرش، از ابن مسکان، از هارون بن خارجه، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که حضرت فرمودند:

حضرت امام حسین علیه السّلام فرمودند:

من کشته اشگ هستم، من در حالی که غمگین و اندوهگین بودم کشته شدم و سزاوار است بر خدا که هر مکروب و اندوهگینی که به زیارت من می‌آید را با قلبی مسرور و شاد به اهلش برگرداند.

حکیم بن داود، از سلمة بن الخطّاب، از محمّد بن عمرو، از هارون بن خارجه، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام مثل همین حدیث را نقل کرده است.

۳۷]- باب سی و هفتم در بیان روایاتی که دلالت دارند بر اینکه حضرت امام حسین علیه السّلام سیّد الشّهداء می‌باشند

۱- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ حَنَانٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) زُورُوا الْحُسَیْنَ (علیه السلام) وَ لَا تَجْفُوهُ فَإِنَّهُ سَیِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ مِنَ الْخَلْقِ وَ سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ

محمّد بن جعفر رزّاز، از محمّد بن الحسین، از محمّد بن اسماعیل، از حنان نقل کرده که وی گفت: حضرت ابو عبد اللّه علیه السّلام فرمودند:

حضرت امام حسین علیه السّلام را زیارت کرده و به آن جناب جفاء نکنید زیرا آن وجود مبارک سرور جوانان بهشت و آقا و سیّد الشّهداء می‌باشند.

۲- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِیسَی عَنْ رِبْعِیِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) بِالْمَدِینَةِ أَیْنَ قُبُورُ الشُّهَدَاءِ فَقَالَ أَ لَیْسَ أَفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَکُمْ وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ إِنَّ حَوْلَهُ أَرْبَعَةَ آلَافِ مَلَکٍ شُعْثاً غُبْراً یَبْکُونَهُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از عبّاس بن معروف، از حمّاد بن عیسی از ربعی بن عبد اللّه نقل کرده که وی گفت:

محضر ابو عبد اللّه علیه السّلام در مدینه عرض کردم: قبور شهداء کجاست؟

حضرت فرمودند:


کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
48

امرر علی جدث الحسین فقل لاعظمه الزّکیّة یعنی: گذر کن بر قبر حسین بن علی علیهما السّلام، پس به استخوان‌های پاک و مطهّرش بگو.

ابو هارون می‌گوید: وقتی حضرت گریستند، من خود داری کرده و خواندن را متوقف نمودم، پس حضرت فرمودند:

بگذر، پس من گذشتم، سپس فرمودند:

بیشتر برایم بخوان، بیشتر برایم بخوان.

ابو هارون می‌گوید: پس این بیت را خواندم:

یا مریم قومی فاندبی مولاک *** ***و علی الحسین فاسعدی ببکاک

ای مریم (مادر حضرت عیسی علیه السّلام) بایست و بر سرور خود ندبه و زاری نما، زاری کن بر حضرت حسین علیه السّلام و با این زاری و گریه خود او را نصرت و یاری نما.

ابو هارون می‌گوید: پس از خواندن این بیت، حضرت گریست و مخدّرات شیون و زاری کردند.

وی می‌گوید: وقتی بانوان آرام گرفتند حضرت به من فرمودند:

ای ابا هارون: کسی که در مرثیه حضرت امام حسین علیه السّلام شعر بخواند و ده نفر را بگریاند بهشت برای او است سپس حضرت نفرات گریه‌کننده‌گان را یکی یکی کاهش داده تا به «واحد» رسیده و فرمودند:

کسی که در رثاء حضرت حسین علیه السّلام شعر خوانده و یک نفر را بگریاند بهشت برای او است.

سپس فرمودند:

کسی که یاد امام حسین علیه السّلام نموده و برای آن حضرت بگرید بهشت برای او است.

۶- وَ رُوِیَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ لِکُلِّ شَیْءٍ ثَوَابٌ إِلَّا الدَّمْعَةَ فِینَا

از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام مروی است که آن جناب فرمودند:

هر چیزی ثواب و اجری معیّن دارد مگر ریختن اشگ برای ما که ثوابش را احدی نمی‌داند.

۷- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَیْنِ الْعَسْکَرِیُّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مَهْزِیَارَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ مَنْ أَنْشَدَ فِی الْحُسَیْنِ بَیْتَ شِعْرٍ فَبَکَی وَ أَبْکَی عَشَرَةً فَلَهُ وَ لَهُمُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ أَنْشَدَ فِی الْحُسَیْنِ بَیْتاً فَبَکَی وَ أَبْکَی تِسْعَةً فَلَهُ وَ لَهُمُ الْجَنَّةُ فَلَمْ یَزَلْ حَتَّی قَالَ مَنْ أَنْشَدَ فِی الْحُسَیْنِ بَیْتاً فَبَکَی وَ أَظُنُّهُ قَالَ أَوْ تَبَاکَی فَلَهُ الْجَنَّةُ

محمّد بن احمد بن حسین العسکری، از حسن بن علی بن مهزیار، از پدرش، از محمّد بن سنان، از محمّد بن اسماعیل، از صالح بن عقبه، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

کسی که در مصیبت حضرت امام حسین علیه السّلام یک بیت شعر بخواند پس خود گریسته و ده نفر را بگریاند بهشت برای او و آن ده نفر می‌باشد.

و کسی که در مصیبت حضرت امام حسین علیه السّلام یک بیت شعر بخواند پس خود گریسته و نه نفر را بگریاند بهشت برای او و آن نه نفر می‌باشد.

پس پیوسته حضرت نفرات را یکی یکی کاهش داده تا فرمودند:

کسی که در مصیبت حضرت امام حسین علیه السّلام یک بیت شعر خوانده پس خود بگرید (راوی می‌گوید: گمان می‌کنم امام علیه السّلام فرمودند: یا تباکی کرده و خود را به صورت گریه کن درآورد) بهشت برای او می‌باشد.

۳۴]- باب سی و چهارم ثواب کسی که آب نوشیده و یاد امام حسین علیه السّلام نموده و کشنده آن حضرت را لعنت کند

۱- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّزَّازُ الْکُوفِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنِ الْخَشَّابِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ حَسَّانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ کَثِیرٍ عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّیِّ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) إِذَا اسْتَسْقَی الْمَاءَ فَلَمَّا شَرِبَهُ رَأَیْتُهُ قَدِ اسْتَعْبَرَ وَ اغْرَوْرَقَتْ عَیْنَاهُ بِدُمُوعِهِ ثُمَّ قَالَ لِی یَا دَاوُدُ لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَمَا مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الْمَاءَ فَذَکَرَ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) وَ لَعَنَ قَاتِلَهُ إِلَّا کَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ حَطَّ عَنْهُ مِائَةَ أَلْفِ سَیِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ کَأَنَّمَا أَعْتَقَ مِائَةَ أَلْفِ نَسَمَةٍ وَ حَشَرَهُ اللَّهُ تَعَالَی یَوْمَ الْقِیَامَةِ ثَلِجَ الْفُوءَادِ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ یَعْقُوبَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِبْرَاهِیمَ الْحَضْرَمِیِّ عَنْ سَعْدِ بْنِ سَعْدٍ مِثْلَهُ

محمّد بن جعفر رزّاز از کوفی از محمّد بن الحسین، از خشاب، از علی بن حسّان، از عبد الرحمن بن کثیر، از داود رقّی، وی می‌گوید:

در محضر مبارک امام صادق علیه السّلام بودم، حضرت آب طلبیدند و زمانی که آب را نوشیدند دیدم در حضرت حالت گریه پیدا شد و دو چشم آن حضرت غرق اشک شد سپس به من فرمودند:

ای داود خدا قاتل حسین علیه السّلام را لعنت کند، بنده‌ای نیست که آب نوشیده و حسین علیه السّلام را یاد نموده و کشنده‌اش را لعنت کند مگر آنکه خداوند منّان صد هزار حسنه برای او منظور می‌کند و صد هزار گناه از او محو کرده و صد هزار درجه مقامش را بالا برده و گویا صد هزار بنده آزاد کرده و روز قیامت حق تعالی او را با قلبی آرام و مطمئن محشورش می‌کند.

محمّد بن یعقوب، از علیّ بن محمّد، از سهل بن زیاد، از جعفر بن ابراهیم حضرمی، از سعد بن سعد مثل همین حدیث را نقل کرده است.

۳۵]- باب سی و پنجم گریستن حضرت علی بن حسین بر حسین بن علی سلام اللّه علیهم

۱- حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ جَمَاعَةِ مَشَایِخِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ أَبِی دَاوُدَ الْمُسْتَرِقِّ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ بَکَی عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ عَلَی أَبِیهِ حُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (صلی الله علیه و آله) عِشْرِینَ سَنَةً أَوْ أَرْبَعِینَ سَنَةً وَ مَا وُضِعَ بَیْنَ یَدَیْهِ طعاما [طَعَامٌ إِلَّا بَکَی عَلَی الْحُسَیْنِ حَتَّی قَالَ لَهُ مَوْلًی لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکَ أَنْ تَکُونَ مِنَ الْهَالِکِینَ قَالَ‌نَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللّهِ ما لا تَعْلَمُونَ إِنِّی لَمْ أَذْکُرْ مَصْرَعَ بَنِی فَاطِمَةَ إِلَّا خَنَقَتْنِی الْعَبْرَةُ لِذَلِکَ

پدرم رحمة اللّه علیه از جماعتی اساتیدم، از سعد بن عبد اللّه، از محمّد بن الحسین بن ابی الخطّاب، از أبی داود مسترق، از برخی اصحاب، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام نقل کرده‌اند که آن حضرت فرمودند:

حضرت علی بن الحسین صلوات اللّه علیهما مدت بیست یا چهل سال بر پدرشان گریستند و طعام و غذائی نبود که در مقابل حضرت بگذارند مگر آنکه حضرتش بیاد امام حسین علیه السّلام گریه می‌کردند تا جایی که غلام حضرت محضر مبارکش عرض نمود:

فدایت شوم ای پسر رسول خدا می‌ترسم که شما هلاک شوید.

حضرت فرمودند:

إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللّهِ ما لا تَعْلَمُونَ.

تنها درد دل و غم خود را با خدا گویم و از لطف و کرم بی‌اندازه او چیزی دانم که شما نمی‌دانید. سپس فرمودند:

هیچ گاه محل کشته شدن فرزندان فاطمه علیها السّلام را بیاد نمی‌آورم مگر آنکه حزن و غصه حلقوم من را می‌فشارد.

۲- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّزَّازُ عَنْ خَالِهِ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ الزَّیَّاتِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مَنْصُورٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا قَالَ أَشْرَفَ مَوْلًی لِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (علیهما السلام) وَ هُوَ فِی سَقِیفَةٍ لَهُ سَاجِدٌ یَبْکِی فَقَالَ لَهُ یَا مَوْلَایَ یَا عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ أَ مَا آنَ لِحُزْنِکَ أَنْ یَنْقَضِیَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَیْهِ وَ قَالَ وَیْلَکَ أَوْ ثَکِلَتْکَ أُمُّکَ وَ اللَّهِ لَقَدْ شَکَا یَعْقُوبُ إِلَی رَبِّهِ فِی أَقَلَّ مِمَّا رَأَیْتَ حَتَّی قَالَ یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ أَنَّهُ فَقَدَ ابْناً وَاحِداً وَ أَنَا رَأَیْتُ أَبِی وَ جَمَاعَةَ أَهْلِ بَیْتِی یُذْبَحُونَ حَوْلِی قَالَ وَ کَانَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (علیهما السلام) یَمِیلُ إِلَی وُلْدِ عَقِیلٍ فَقِیلَ لَهُ مَا بَالُکَ تَمِیلُ إِلَی بَنِی عَمِّکَ هَوءُلَاءِ دُونَ آلِ جَعْفَرٍ فَقَالَ إِنِّی أَذْکُرُ یَوْمَهُمْ مَعَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیهما السلام) فَأَرِقُّ لَهُمْ

محمّد بن جعفر رزّاز، از دائی خود محمّد بن الحسین بن أبی الخطّاب زیّات، از علی بن اسباط، از اسماعیل بن منصور، از برخی اصحاب نقل کرده که او گفت:

غلام علی بن الحسین علیهما السّلام به صفّه سر پوشیده‌ای که تعلّق به امام سجّاد علیه السّلام داشت و آن جناب در آنجا پیوسته در حال سجود و گریه بودند نزدیک شد و به حضرت عرض نمود:

ای آقای من، ای علی بن الحسین آیا وقت تمام شدن حزن و غصّه شما هنوز نرسیده؟

حضرت سر مبارک از زمین برداشته و متوجّه او شده و فرمودند:

وای بر تو یا فرمودند: مادرت به عزایت بنشیند به خدا قسم حضرت یعقوب در حادثه‌ای بس کمتر و واقعه‌ای ناچیزتر از آنچه من دیدم شکایت به پروردگار نمود و اظهار کرد: یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ (وا اسفا بر فراق یوسفم).

با اینکه ایشان تنها یک فرزندش را از دست داده بود ولی من دیدم که پدرم و جماعتی از اهل بیت من را در دور من سر بریدند.

راوی گفت:

  • نام منبع :
    کامل الزیارات (همراه با ترجمه)
    موضوع :
    زیارتنامه ها ، سرودها و اناشید مذهبی. مناجاتنامه ها ، مناجات خاص
تعداد بازدید : 5642
صفحه از 133
پرینت  ارسال به