حديث حوزه شماره دوم - صفحه 4

شيوه‌نامه

پژوهشگران و نويسندگان محترم مناسب است به منظور سهولت ارزيابي، آماده‌سازي و چاپ مقالات در شماره‌هاي آينده، نکات ذيل را تدوين مقالات رعايت کنند:
الف) عنوان مقاله: ناظر به موضوع تحقيق، به صورت کوتاه و رسا درج گردد؛
ب) مشخّصات نويسنده: ذکر نام و نام‏خانوادگي نويسنده / نويسندگان به همراه رتبه‌‌ي علمي و سازمان وابسته؛
پ) چکيده: قريب ۱۰۰ ـ۱۵۰ کلمه به زبان فارسي (و در صورت امکان، به زبان انگليسي و عربي) به گونه‌اي که نمايان‌گر شرح مختصر و جامعي از محتويات نوشتار شامل بيان مسأله، هدف، ماهيّت پژوهش و نکته‌هاي مهمّ نتيجه بحث باشد؛
ت) کليدواژه‌ها: حداکثر تا ۶ واژه از ميان کلماتي که نقش نمايه و فهرست را ايفا مي‌کنند و کار جست‌وجوي الکترونيکي را آسان مي‌سازد؛
ث) مقدّمه: در آن به هدف پژوهشگر از پژوهش و انتشار آن و نيز به زمينه‌هاي قبلي پژوهش و ارتباط آن‌ها با موضوع نوشتار به صورت واضح اشاره شود.
ج) بدنه‌ي اصلي مقاله
۱. بدنه‌ي مقاله که متن اصلي است، پاراگراف‌بندي شده باشد، به گونه‌اي که هر پاراگراف حاوي يک موضوع مشخّص باشد.
۲. هر دسته از موضوعات مرتبط در ذيل يک عنوان خاص قرار گيرند.
۳. هر دسته از عناوين ذيل عنوان کلّي‌تر قرار گيرند، به نوعي که مجموعه‌ي مقاله از يک شاکله‌ي منسجم برخوردار بوده و تقديم تأخير مطلب در آن رعايت شده باشد.
۴. در مواردي که مطلبي عيناً از منبعي نقل مي‌شود، ابتدا و انتهاي مطلب گيومه (« ») قرار داده شود. نقل به مضمون نيازي به درج گيومه ندارد.
۵. هر مطلب نقل شده بايد به منبعي ارجاع داده شود.
۶. به‌جاي ذکر مراجع در پانوشت يا پايان هر مقاله، در پايان هر نقل قول مستقيم يا غيرمستقيم، مرجع مورد نظر بدين ‌صورت ذکر مي‌شود: (نام‏خانوادگي مؤلّف، سال انتشار، شماره جلد و صفحه) در صورتي که نام‏خانوادگي مؤلّف مشترک است، بايد اسم وي هم اشاره گردد. در صورتي که از شخص مورد نظر در يک سال دو اثر يا بيشتر منتشر شده و در مقاله استفاده شده است، با آوردن حرف الفبا بعد از سال انتشار، ميان دو اثر تفکيک صورت مي‌گيرد.

صفحه از 190